"Hoe kom ik hier toch uit?!"

Deja vu

Ik ben weer op de plaats waar ik precies vijf jaar geleden ook was: de verpleegafdeling Algemene Neurologie van het Meanderziekenhuis in Amersfoort.
Mijn kamer is aan het einde van de moderne, lange brede gang met wit en grijze kleuren en groene accenten.

"Hoe kom ik hier toch uit?!" hoor ik iemand zeggen.

Dat is ook mijn hartenwens, maar voor mij anders dan voor de man die ik recht tegenover mijn kamer zie. Hij staat voor de twee naast elkaar gelegen glazen toegangsdeuren en rukt aan de klinken.
Dan staat hij weer stil.

Ik hoor hem haast denken "rechts of links?"

Een eigen deur, links voor bezoekers en rechts voor vertrekkers

Het is overdag altijd druk in dit deel van de gang. Verplegend personeel draaft heen en weer. Bellen rinkelen, piepjes en tonen gaan permanent af. Bezoekers komen en gaan. Alleen, of in groepjes. Het huishoudelijk personeel gaat met karretjes met eten of drinken langs de kamers.

De twee naast elkaar geplaatste zware glazen deuren hebben een nog zwaardere dranger. Daarmee vallen ze altijd probleemloos en zachtjes in het slot. Maar open.... Dat vergt enige kracht en inzicht.

Bezoekers komen rechts, vertrekkers gaan links. Anders kan niet. Daar moet je toch uitkomen als gemiddelde bezoeker van het ziekenhuis.

Met complicatie

Er is echter een complicatie die verklaart waarom elke nieuwe 'komer' en 'vertrekker' hier stagneert.

De deuren hebben namelijk een elektronisch slot. Iedere 'komer' grijpt of naar de verkeerde deur, of naar de goede deur die op slot zit. Beide deuren zijn op slot. Men drentelt heen en weer, men rukt aan de deurklinken of gaat naar de balie, of kijkt hulpeloos rond, of kijkt zoekend rond.

De laatste groep komt een fase verder. Het is een code-slot. Dat staat op een papiertje dat op de deuren is geplakt voor iedereen die kan lezen.

Naast de deur kan je de viercijferige pincode intoetsen.

Soms lukt het niet

De meeste bezoekers hebben het dan gered. Maar zeker niet iedereen komt daarmee naar binnen of naar buiten.

Je moet hard, en in één keer tegen de deur en op de deurklink drukken. De zware dranger moet door een dood punt. Als hij dat niet in één keer passeert, dan valt de deur weer terug in het slot - op slot.

"Hoe krijg ik die deur toch open!" hoor ik dan de bezoeker vertwijfeld roepen.

Het hele ritueel herhaalt zich dan.

Weglopers vangen

Verpleegkundige Ans, komt bij me langs voor morfinepillen, en de intra veneuse methylpretnisolon kuur.

We kijken samen naar een vastlopende 'vertrekker'.

"Toch is het een vooruitgang ten opzichte van het Oude Sint Elisabethziekenhuis." zegt ze.

"Daar moest je vaak achter een gevluchte patiënt aan. Nu hoeft dat niet meer!"

"Oh." Ik keek haar verbaasd aan.

"Ja, nu kunnen we centraal bij de balie de pincode wijzigen. Iemand hoeft maar te roepen 'pincode' en de pincode is gewijzigd."

Ze kijkt me zelfbewust aan en zegt: "Veel beter dan vroeger. Een verademing. Als er een patiënt aan de loop gaat, dan is het altijd lachen. Ze komen er niet meer uit en wij hoeven er niet meer achteraan. Leuk"

Ik knik.


7 februari 2019

 

Je kan je hier aanmelden voor de >> Nieuwsbrief nieuwe verhalen <<.

Dan kijg je de nieuwste verhalen die ik schrijf per email toegezonden.