De MRI-scan

Ik ben de laatste jaren regelmatig in het UMC geweest voor een MRI-scan. Daar moet je vaak wachten tot je aan de beurt bent. Dan staar ik naar die georganiseerde heksenketel en dan komen er allerlei fantasieën bij me op. Hier lees je een daarvan.
 
Veel leesplezier! Hans
 
De MRI-scan
 
Op weg
 
Het is de hele week al warm weer. Ruim boven de 30 °C. Heerlijk. Hier in de cabine is het aangenaam warm. Overal in de huizen draait airco op volle kracht. 
 
Met een constante snelheid van ongeveer 300 km per uur reis ik naar het Utrechts ziekenhuis. Het zacht zoemende geluid maakt me slaperig. Om mij heen kunnen de andere reizigers hun ogen ook niet openhouden. Ik kijk naar buiten en zie het prachtige landschap langs de A-28 voorbij glijden. Wie had dat ooit gedacht? Geen auto's meer maar ronde doorzichtige gladde buizen door de prachtige natuur tussen de steden.
 
Gisteren nog vroeg mijn kleindochter waarom we vroeger in auto's over levensgevaarlijke snelwegen reden.
"Durfden jullie dat? Als je plotseling moest stoppen, wat deed je dan?" 
Het is snel gegaan ja. 
Het ziekenhuis heette toen nog UMC. Maar sinds de invoering van het Individueel Academisch Onderwijs is het gewoon weer Ziekenhuis Utrecht gaan heten. Je moet er alleen nog naartoe voor onderzoek dat niet thuis kan worden uitgevoerd.
 
Ziekenhuis Utrecht
 
We naderen Utrecht.
"Aankomst over twee minuten." Spreekt de vriendelijke zachte stem. Even later schuift mijn elektrische rolstoel door de sluis en langs de langzaam draaiende deuren het ziekenhuis binnen.
Balie 19 Radiologie zie ik op mijn display. 
Er is geen mens te zien. Af en toe zoeft een karretje langs.
 
Dat is wel eens anders geweest. Het UMC was een bijenkorf. Als je er door de draaideuren binnenkwam leek het wel een winkelstraat op zaterdag. Dokters, verplegers en ander personeel in witte jassen liepen er met gezwinde pas naar hun bestemmingen. Patiënten op rolstoelen, scootmobiel's of bedden. Een enkeling met een infuus in de arm en een plastic zakje vloeibare medicatie aan een rijdende paal. Bezoekers met bloemen of fruit. Studenten met tassen en laptops. Overvolle wachtkamers. Overal geluiden en gepraat. Kleine restaurantjes, zitjes, informatiestands, hostess, een kapper, winkels.......
En nu..... Niets meer, leegte, stilte. Een witte hal en witte gangen. Alleen de oranje PostNL brievenbus staat nog werkeloos in een hoek, als een vergeten overblijfsel uit vroegere tijden.
 
U bent zo aan de beurt
 
"Goede morgen mijnheer Heerings. Kan ik u van dienst zijn?" Ik draai mijn hoofd opzij.
Een robot die verdacht veel op een verpleger lijkt vraagt opnieuw "Goede morgen mijnheer Heerings. Kan ik u ergens mee van dienst zijn." Hij glimlacht zijn onnatuurlijke glimlach.
"ik wil zo snel mogelijk geholpen worden." 
Hij knikte. "Volgt u mij maar. U mag in MRI 5. Dat is onze nieuwste MRI. Die gaat het snelst van allemaal. De hele wervelkolom in vijf minuten." 
Hij rolt voor me uit door de lege gang langs balie 19, waar je vroeger altijd nummertjes moest trekken, naar de lege wachtruimte 2. 
"Er is iemand vóór u. U bent zo aan de beurt." 
De verpleger rolt weg. Achter hem klappen de twee glazen deuren automatisch dicht.
 
"Wij verontschuldigen ons voor het oponthoud. U bent over vijf minuten aan de beurt" fluistert een aangename stem.
"Water?" Vraagt de dispenser aan de muur. 
Ik knik. Een arm met een bekertje water schuift in mijn richting.
"Alstublieft."
"Dank je." Mompel ik automatisch terug. De arm blijft uit de muur steken. "Dank je". Herhaal ik met meer nadruk. Er klinkt gepiep.
Langzaam schuift de arm naar binnen. De glazen deuren klappen open.... en weer dicht.
Ik kijk maar zie niets komen. In de verte kruist de verpleger de gang. Een paar seconden later steekt hij opnieuw de gang over.
"Wij verontschuldigen ons voor het oponthoud. U bent over vijf minuten aan de beurt." 
Ik zie op mijn display dat er al ruim vijf minuten zijn verstreken. 
 
Het is warm hier
 
Het is warm in de wachtkamer.
"Ik heb het warm." zeg ik. 
"Wilt u water?"
Zonder mijn antwoord af te wachten komt de arm weer uit de muur. Met een klap komt hij tot stilstand. Het water klotst over de rand van het bekertje.
"Wij hebben de temperatuur voor u bijgesteld."
Een ijzige wind waait de wachtruimte binnen.
De glazen deuren klappen open en weer dicht, open en weer dicht. 
In de verte draait de verpleger rondjes. Plotseling nadert hij.
"U bent aan de beurt." Spreekt hij te snel. "U bent aan de beurt."
Hij rijdt weer weg. "U bent aan de beurt.'' Blijft hij herhalen.
 
Mijn elektrische rolstoel rijdt met een te hoge snelheid de MRI-ruimte binnen. Twee sterke robotarmen leggen me ruw op de brancard. Ze doen me een vest aan, riemen vast, een netje op mijn hoofd, dopjes in mijn oren en de hoofdtelefoon op. 
"Geen house muziek roep ik." De techno beat schalt door de hoofdtelefoon.
"Wij verontschuldigen ons voor het oponthoud, u bent over 5 minuten aan de beurt."
 
Gescand
 
"Ik heb het bloedheet." schreeuw ik.
In de verte hoor ik "Wilt u water?"
"Wij passen de temperatuur van de ruimte aan."
Plotseling lijkt het alsof ik in de Sahara in de zon lig.
De robot-armen zwaaien dreigend heen en weer.
Met een vaart schuiven ze me de MRI-scanner in.
De verpleger komt met een leeg bekertje de ruimte binnen. Hij rijdt rondjes rond de scanner en laat zwarte rokende rubbersporen achter.
Ik ruk aan de riemen. "Help!"
De sprinkler installatie in het plafond begint lauw water te sproeien. De verlichting knippert uit en aan. De verpleger komt met een schok tot stilstand.
De scanner begint piepend te draaien. Vonken vliegen in het rond.
"De volgende scan-ronde duurt dertig seconden. Blijft u stil liggen." Hoor ik nog door de dreunende muziek heen. Daarna voel ik een intense pijn die plaats maak voor een zoemende donkere leegte en de geur van verbrand vlees.
 
Boldershof, 2 december 2019

 

Je kan je hier aanmelden voor de >> Nieuwsbrief nieuwe verhalen <<.

Dan kijg je de nieuwste verhalen die ik schrijf per email toegezonden.