Bloed prikken op een stille vrijdagmiddag

Het is rustig in het ziekenhuis. In de grote weidse lichte wachtruimte van de bloedpoli is het op andere tijdstippen vol met mensen en geluid. Wachtend, zittend, staand, zwijgend, pratend, alleen of in groepjes. Spelende, rennende en roepende kinderen, kinderwagens, rollators en scootmobielen. Alles chaotisch door elkaar.

Maar nu is het stil en sereen.

Aan de ene kant loop je tegen een brede balie. Bijna zo breed als de grote ruimte kan omarmen.
Daar tegenover staan op enige afstand tafeltjes en stoeltjes. De rondgevomde houten banken daarachter omzomen grote bloembakken met daarin groene bamboe staken en sprieten en bladen.

Slechts één persoon zit precies in het midden achter de balie. Een matrone in witte jas. Donker opgestoken haar, donkere wenkbrauwen, ernstig en zwaarwichtig voor zich uitstarend.

Een jonge man verschijnt aan de andere kant. Papier in de hand. Aarzelende tred. Hij kijkt rond. Ziet het invoerapparaat en maakt een keuze op het beeldscherm. Zijn volgnummertje rolt uit het apparaat.

Hij kijkt omhoog boven de balie, kijkt naar zijn nummer. Hij zucht en gaat vooraan op een stoeltje zitten.

De matrone kijkt een tijdje nog strak voor zich uit, maar komt dan langzaam in beweging.
Met gefronste wenkbrauwen kijkt ze naar de eenzame bezoeker die ongeveer vijf meter voor haar zit.
Dan beweegt haar arm langzaam omhoog en met een theatrale beweging drukt ze met een gestrekte wijsvinger op een knopje voor haar.

Er klinkt een indringende piep.

De eenzame jongeman kijkt op naar het elektronische bord boven de balie. Er verschijn een nieuw nummer en een nummer van een prikkamer. De Jonge man kijkt naar het nummertje in zijn hand en weer omhoog. Hij staat op en loopt naar de matrone. Hij deponeert zijn volgnummer voor haar op de balie en blijft staan.

De matrone kijkt met opgetrokken wenkbrauwen naar het volgnummertje. Ze pakt het papiertje op. Bekijkt het nauwkeurig en deponeert het in het witte plastic bakje dat voor haar staat.

"Prikkamer zeven." zegt ze met plechtige stem en wijst met haar arm en gestrekte vinger zijwaarts.

De jonge man volgt de richting van haar vinger en verdwijnt uit zicht.

8 februari 2019

 

Je kan je hier aanmelden voor de >> Nieuwsbrief nieuwe verhalen <<.

Dan kijg je de nieuwste verhalen die ik schrijf per email toegezonden.