Oh ja, ik heet Marja

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik uitstekend wordt verzorgd in De Hoogstraat. Iedereen, het verplegend personeel, de therapeuten, de artsen en alle anderen, is vriendelijk, deskundig, meelevend, meedenkend en aardig. 
Ik zie dit waargebeurde verhaal dan ook als een incident. Ik wil ook niet oordelen over wat me overkwam. Ik verwonder me slechts. Over hoe goede bedoelingen leiden tot bizarre en vaak hilarische situaties. Ik hoop daarom dat ook jij dit verhaal niet als een voorbeeld ziet hoe de zorg aan mijn bed verloopt. Het tegendeel is waar. 
 
---------------
 
Door mijn laatste terugval ben ik incontinent geworden. Ik kan mijn ontlasting niet binnenhouden. Het komt op onregelmatige tijdstippen.
In De Hoogstraat weten ze hoe dat kan verbeteren en hoe je daar mee om moet gaan.
De eerste stappen daarin zijn gezet. Ik neem twee maal daags een zakje laxeermiddelen en een zakje vezels in. Dat smaakt vies maar het gevolg is dat ik nog maar één keer per dag ontlasting heb op een vast tijdstip. Vroeg in de ochtend. Dan komt iemand van de verpleging en verschoont mijn luier, terwijl ik in bed lig.
 
Vanochtend vroeg - het was nog donker - voelde mijn luier weer dik aan, en ik wist dat het weer raak was.
Ik drukte op de rode knop. Even later verscheen een verpleegkundige. 
 
"U heeft gebeld meneer Heerings. Wat kan ik voor u doen?" klonk haar harde stem.
Ze had een soort Margaret Thatcher kapsel, maar dan met donker haar. Een jaar of vijftig. Donkere bril op.
 
"Ik denk dat ik verschoond moet worden." antwoordde ik.
 
"Goed." roept ze kordaat terwijl ze met een brede zwaai de tussengordijnen rond mijn bed dicht doet.
"Ga maar op je rolstoel zitten dan gaan we naar de badkamer."
 
"Ja maar als ik op de rolstoel ga zitten dan wordt alles vies." protesteer ik.
 
"Dan leggen we een matje op de rolstoel." antwoordt ze beslist.
 
"Ja maar niet alleen de rolstoel wordt vies. Als ik me nu van mijn zij omdraai, dan wordt ik zelf ook helemaal vies." protesteer ik opnieuw.
 
"Dat maken we in de badkamer wel schoon." antwoordt ze afgemeten.
 
"Waarom kan het niet in bed?" probeer ik opnieuw.
 
"U kunt in de badkamer naar de wc."
 
"Ja maar, ik kan helemaal niet op de wc gaan zitten. Dat heb ik nog nooit gedaan." protesteer ik.
 
"Daar ben ik voor. Ik zal u helpen. U gaat naar de wc." commandeert ze.
 
"De wc is te laag. Ik kan er wel op gaan zitten, maar ik kom niet terug in de rolstoel. Kijk maar die rolstoel is veel hoger. Dat hoogteverschil kan ik niet overbruggen."
 
Er valt een stilte.
 
"Kan u van het bed af komen in de rolstoel?" vraagt ze.
 
"Ja, ik kan wel van het bed op de rolstoel komen, maar niet naar de wc." 
 
"Dan kunnen we naar de badkamer naar de wc. Ik zal u helpen" houdt ze aan.
 
"Dat heb ik nog nooit gedaan sinds ik hier ben. Ik krijg binnenkort een douche/toilet rolstoel op de kamer en dan ga ik dat doen." leg ik geduldig uit.
 
"Kunt u gaan zitten?" vraagt ze dwingend.
 
"Nee." roep ik boos. "Ik ga niet zitten. Ik ga niet over van het bed op de rolstoel. Ik ga niet naar de badkamer en ik ga niet op de wc daar zitten."
Er valt weer een stilte.
"Sorry, dat ik boos werd." zeg ik dan. "Maar het gebeurt gewoon niet. Je kan me in bed verschonen."
 
"Ga je nooit op de wc in de badkamer?" vraagt ze.
 
"Nee. Ik kom er niet meer van af. Mijn rolstoel is te hoog."
 
Ze kijkt nu voor het eerst naar de rolstoel. "Is de wc in de badkamer laag?" vraagt ze.
 
"Ja."
 
Er valt weer een stilte. Ze loopt weg. 
 
"Ïn mijn kast liggen nieuwe luiers." roep ik haar na.
Ik hoor de kast opengaan.
 
Vijf minuten later is ze met me klaar.
 
"Dat valt mee." zegt ze verzoenend. "De ontlasting is niet dun."
Ze schuift de scheidingsgordijnen weer open en wil vertrekken.
Ze houdt in.
Ze draait zich naar me om. en zegt dan bijna vriendelijk.
"Oh ja, ik heet Marja."
Dan verlaat ze de kamer.
 
23  februari 2019
 

Je kan je hier aanmelden voor de >> Nieuwsbrief nieuwe verhalen <<.

Dan kijg je de nieuwste verhalen die ik schrijf per email toegezonden.