Het is goed zo

De Boldershof is een verzorgingshuis, waar de bewoners hun laatste dagen in rust kunnen slijten. Nou ja, in rust? Soms is het er alles behalve rustig. Zoals afgelopen donderdagavond.
In verband met de privacy zijn de namen in dit waargebeurde verhaal gefingeerd.

Veel leesplezier.

Hans

Het nagerecht

Het nagerecht is net opgediend als meneer Janssen langzaam met zijn rollator de eetzaal binnen draait.

"Hoe laat is het?" roept hij keihard. Hij stopt en krabt met zijn vrije hand aan de korsten in zijn gezicht en zijn kale hoofd.

Achter me wordt het stil aan de tafeltjes.

Truus, mijn overbuurvrouw, praat gewoon door. "Ik heb lekker gezellig met mijn oude buurtjes zitten kletsen vandaag." kwebbelt ze. "Heel gezellig."

"Ja dat vindt ik ook." zegt mijn buurvrouw Dora. Mijn oude buren komen ook wel eens langs". Ze gaat verzitten. Ik ruik urine.

De lichtblauwe wagenwijd openhangende ochtendjas met vaag patroon floddert om meneer Janssen. Eronder draagt hij een lichtgroene pyjama met korte broek.
Voorzichtig sloft hij langs de klok op de piano, die ook de datum aangeeft. Donderdag 13 februari 18.45 uur. Schuin erboven hangt een grote ronde keukenklok met wijzers.

"Weet iemand hoe laat het is?" roept hij nogmaals luid. "Mijn horloge geeft de verkeerde tijd aan."

Truus praat gewoon door. "Ik ben niet naar buiten geweest vandaag. Ik had bezoek. Het regende ook. Ik heb last van mijn voeten. Kalknagels. Is de pedicuur al geweest? Die moet ik er toch eens naar laten kijken. Ze doen pijn. Een nagel is ingegroeid denk ik. Of misschien is het........."

Mijn andere overbuurvrouw, Klaartje, staat wankel op, grijpt de arm van meneer Janssen en kijkt op zijn horloge. "Half acht." roept ze in zijn oor. "Hij staat verkeerd."

"Wat zeg je?" roept meneer Janssen nog luider terug.

Klaartje prutst aan zijn horloge." Hij staat nu goed... op kwart voor zeven.".

Meneer Janssen kijkt op zijn horloge. "Wat zeg je?"

"Meneer Janssen." roept een verpleegkundige in de gang. "U moet naar uw Kamer."

"Is het nu goed?" roept meneer Janssen.

Klaartje knikt.

"Oh. het is goed." Hij maakt aanstalten om verder de eetruimte in te lopen.

"Meneer Janssen." klinkt het uit de gang." meneer Janssen. U moet naar uw kamer..... meneer Janssen deze kant op. Als u niet komt dan leg ik u in bed."

Klaartje dirigeert hem weer terug in de richting van de gang. Langzaam sloffend verdwijnt hij.

"Hij kan ook niet goed horen", begint Truus. "Mijn oren zitten verstopt. ik heb een smalle gehoorgang. De prop blijft steken...."

Ik concentreer me op mijn handen.

Een cappuccino

Patrick bedient ons vanavond. Hij ruimt het glaswerk van de toetjes weg.

"Wil je koffie?" vraagt Klaartje aan mij. Ze loopt wankel naar het koffieapparaat. Langzaam pruttelt de grommende machine met een dun afwisselend wit en donkerbruin straaltje mijn cappuccino naar buiten.

Patrick komt terug uit de keuken. Mevrouw van Dijk dat heb ik al gedaan." Hij staat met een cappuccino in zijn handen.

"Je zou een lepel voor me halen!" roept een vrouwenstem achter me op gebiedende toon naar Patrick.

"Hij komt er aan mevrouw de Vries" roept Patrick vriendelijk terug. Hij zet de cappuccino voor mij op tafel neer, pakt een dienblad met vuile afwas en verdwijnt wederom naar de keuken.

"Nu gaat hij wéér wat anders doen!" roept de vrouwenstem achter me op verwijtende toon.

Opnieuw draait meneer Janssen met zijn rollator langzaam de eetzaal in.

"Ik ben vandaag ook zo duizelig geweest." babbelt Truus verder. "Lekkere aardappelen waren het vandaag. Dat toetje was ook lekker....."

"Ik eet geen aardappels." zegt Dora. "Wel heel veel groenten. Dat is gezond."

Nu is het goed

Voorzichtig sloft meneer Janssen onze kant op zonder naar de klok op de piano te kijken, of naar de grote ronde keukenklok schuin daarboven.

"Weet iemand hoe laat het is?" roept hij met donderend stemgeluid. "Mijn horloge geeft de verkeerde tijd aan."

Patrick verschijnt weer.

"mijn rollator!!" gebiedt dezelfde vrouwenstem achter mij.

Patrick had hem al gepakt. "Alstublieft." zegt hij op vriendelijke toon.

Naar meneer Janssen roept hij, "U bent hier verkeerd."

"Hoe laat is het?" brult meneer Janssen naar hem.

"Tien voor zeven."

"Hoe laat?" Hij krabt aan zijn hoofd.

"Tien voor zeven" schreeuwt Patrick in zijn oor.

Meneer Janssen kijkt op zijn horloge "Is het goed?" vraagt hij.

"Meneer Janssen." roept de verpleegkundige uit de gang. "Als u niet naar uw kamer komt dan leg ik u in uw bed!"

"Het is goed zo!" schreeuwt Patrick in het oor van meneer Janssen. Hij duwt hem met zachte hand richting gang.

Meneer Janssen schuifelt langzaam achter zijn rollator in de richting van de gang. Hij kijkt opzij naar de grote ronde klok aan de muur. Hij stopt. Hij kijkt op zijn horloge. "0h." roept hij luid. "Het is goed zo."

 

16 februari 2020

 

Je kan je hier aanmelden voor de >> Nieuwsbrief nieuwe verhalen <<.

Dan kijg je de nieuwste verhalen die ik schrijf per email toegezonden.