Een wonderbaarlijke lunch

Langzamerhand leer ik mijn medebewoners van de Boldershof beter kennen. Met name mijn tafelgenoten. In dit verhaal lees je wat ik met één van hen gedurende een wonderbaarlijke lunch meemaakte.

Veel leesplezier!

Hans

Tafelgenoten

Met de lunch en het avondeten zit ik met drie andere bewoners van de Boldershof aan de grote stamtafel in De Hof. Mijn tafelgenoten zijn Nanny, Margot en Mieke. De plaats van Mieke is leeg. Zal ze nog komen?

De Hof is een grote ruimte met vierkante tafeltjes en jaren vijftig stoelen. Daaraan eten de andere bewoners die niet dement zijn. Een stuk of tien. Alles is er jaren vijftig. Er staat een groot gebogen notenhouten buffet. De muren zijn behangen in bruin-crème kleuren met vage groene en rode bloemen. De gordijnen hebben een ondefinieerbaar goud-grijs-groene kleur. Er staat een piano. Daarnaast, in de hoek, staat op een klein tafeltje een brandende kaars, een foto en een condoleance register. De afgelopen vijf weken al met vier verschillende foto's.

Mieke

Niels, de verpleegkundige, duwt Mieke in haar rolstoel tot vlakbij de tafel. Heel voorzichtig staat ze op en gaat naast mij zitten. Niels schuift haar aan. Mieke verontschuldigt zich dat ze zo laat is. Ze heeft een half uur moeten wachten tot iemand haar op kwam halen.

Mieke is een kleine magere vrouw. Ze heeft kort grijs haar. Ze zit in elkaar gedoken in haar stoel. Ze is meest stil. Als je het woord tot haar richt dan lijkt het alsof ze wakker schrikt.

"Wat zeg je?"

Ze luistert en antwoordt met haar lage brekende stem met enkele korte zinnen. Dan staart ze verweesd naar haar bord. De rest van de tijd zit ze voor zich uit te suffen.

"Wat wilt u eten mevrouw? We hebben speciaal voor u soep."

Bianca, die ons bedient, heeft de speciale soep al in haar handen. Een kom met een dikke groene brij. Soep met daarin extra proteïnen, voorgeschreven door de diëtiste.

Mieke knikt een nauwelijks zichtbaar 'ja'.

Mieke eet bijna niets in de tijd dat ik hier ben. Ze wil alleen nog maar vloeibaar voedsel eten. Ook toetjes willen zo af en toe nog wel. Als het voedsel een beetje vast is dan beperkt ze zich tot enkele minuscule hapjes. Ze snijdt het in stukjes. Ze schuift ze wat heen en weer, dan lijkt het alsof ze gegeten heeft. Maar het is minimaal of niets.
Ze vertelt me dat ze de laatste maanden zeven kilo is afgevallen. Ze heeft geen trek. Ik kijk naar haar knokige handen. Haar dunne onderarmpjes. Haar ingevallen rimpelige gezicht. De ogen ver in de oogkassen. Haar gebogen houding. Ze is zo mager dat als het gaat tochten ze weg zal dwarrelen als een blad van een boom.
Mijn tafelgenoten en ik vragen ons af hoe lang dit nog zo door kan gaan.

Een wonder

Er gebeurt vandaag een wonder. Met kleine hapjes eet ze de soep bijna helemaal op.

"Heeft het gesmaakt mevrouw?" vraagt Bianca. Ze hurkt en slaat haar arm om de magere schouders van Mieke.

"Wilt u nog een boterham?"

Mieke knikt. Bianca geeft haar een boterham met kaas die Mieke voorzichtig in stukjes snijdt. Ze prikt een stukje aan haar vork en eet het op. Nog twee stukjes volgen.

Ze richt plotseling haar hoofd op en kijkt me met heldere ogen aan en begint te praten. Over waar ze heeft gewoond. Hoe fijn het daar was. Dat de kinderen daar zo goed konden spelen. Hoe ze schaatsten op het water voor hun huis. Ze praat aan een stuk door alsof ze de korte antwoorden op mijn eerdere vragen nu moet verduidelijken.

Ze valt weer stil.

Het is een wonderbaarlijke lunch vandaag. Want Bianca komt aan met een nieuw bord dat helemaal bedekt is met een dikke pannenkoek. Ze zet hem zonder iets te vragen voor Mieke op tafel neer.

"Wilt u boter en stroop?"

"Ja graag."

Bianca schut twee klonten boter op de pannenkoek en spuit hem vol met stroop.
Ik kijk met grote ogen toe hoe Mieke de pannenkoek in zijn geheel op eet.

Het is een wonderbaarlijke lunch.

Congratulations

Dan haalt Mieke een gele enveloppe tevoorschijn. Ze pakt de kaart eruit en vouwt hem open. 

"Kan jij dit lezen?" vraagt ze me en legt de open gevouwen kaart naast me neer op tafel.
Ik kan het handschrift niet ontcijferen. Margot doet een poging.

"Congratulations" spelt ze.

We kijken elkaar verrast aan. 

"Ben je jarig Mieke?"

Ze knikt en zegt zachtjes "Ja".

"Gefeliciteerd!" roepen we in koor "Hoe oud ben je nu geworden?"

Mieke staart lang voor zich uit. Dan stamelt ze "Ik weet het niet. Ik ben in 1927 geboren." 

"93." roep ik uit. "Je bent vandaag 93 jaar oud geworden?!"

Ze knikt en zegt zacht. "Ik heb nooit gedacht dat ik zo oud zou worden. Het is een wonder."

 

15 januari 2020

 

Naschrift

Mieke is zondagochtend 9 februari 2020 overleden.

 

Je kan je hier aanmelden voor de >> Nieuwsbrief nieuwe verhalen <<.

Dan kijg je de nieuwste verhalen die ik schrijf per email toegezonden.