Alles wordt beter

Ik logeer nu al weer vier weken in verzorgingshuis De Boldershof. 
Als je me had gevraagd "Wat verwacht je van de Boldershof?", dan was het eerste woord dat bij me zou opkomen: 'rust'.
Niets is minder waar geweest. Ik heb in deze vier weken een aantal hilarische, tragische, treurige maar vooral onverwachte gebeurtenissen meegemaakt. Dat was alles behalve rustig. Daarover gaat dit verhaal dat uitloopt in mijn nieuwjaarswens voor jou. 

Veel leesplezier!

Hans

 

De verhuizing

Lange tijd was onduidelijk waar ik terecht zou komen gedurende de verbouwing van de benedenverdieping van ons huis: in de grootschalige verzorgingsflat De Keizershof in Utrecht, of in het kleinschalige verzorgingshuis De Boldershof in Amersfoort.
Vanaf het moment dat ik wist dat ik donderdag 28 november in De Boldershof terecht kon, hebben we de verhuizing tot in de details gepland.

Gerard en Hans verhuisden mijn sta-op-stoel. Marion bracht mijn spullen in onze eigen auto en ikzelf ging met de handbike. Dat was goed te doen, want De Boldershof ligt op ongeveer twee kilometer van ons huis vandaan, aan de andere kant van het centrum van Amersfoort. 

In de Boldershof was kamer 115 voor mij in gereedheid gebracht. Hoewel. Er stond geen bed in. Dat zou dezelfde dag nog komen verzekerde men mij.
Ik rolde de gedateerde badkamer in. Er was geen verlengd toilet. 
Ik probeerde om te draaien. Dat lukte niet. Ik kon er niet draaien.

Wat nu? 

Dorien, de locatiemanager, kreeg na overleg met het hoofdkantoor in Nieuwe Gein, toestemming om mij in een andere kamer te huisvesten: kamer nummer 113. Die kamer had een gloednieuwe badkamer met verlengd toilet en voldoende ruimte om met een rolstoel in te draaien. Wel was er een gemene helling in de deuropening van de badkamer, en de douchekop zat aan de verkeerde muur. Nou ja, dat is overkoombaar. 

Zonder mijn eigen sta-op-stoel ben ik hopeloos verloren. Hij is op maat gemaakt en heeft een speciaal kussen. Daarin kan ik zitten en liggen zonder bang te zijn voor doorzitwonden. Hij moest dus gelijk met mij verhuizen. Het loodzware ding stond nu echter op de verkeerde kamer. Dorien zou de technische dienst inseinen. In afwachting daarvan kon ik zolang in de lege kamer op mijn stoel zitten. 's-Middags kwam wel mijn bed. Maar de stoel werd pas, na mijn aandringen, de volgende dag, vijdagmiddag om vier uur, door twee jongens van de keuken met veel gepuf naar mijn nieuwe kamer verplaatst. 

Ik was verhuisd.

De weg kwijt

De Boldershof is een verzorgingshuis voor ouderen die er een appartement huren voor enkele duizenden euro's per maand. Dat wil zeggen: aanzienlijk meer dan de zorgverzekeraars maximaal vergoeden. Er zitten vooral bemiddelde gasten. Momenteel wonen er ongeveer 22 ouderen in de appartementen. Allemaal 85-plus. Ik trek de gemiddelde leeftijd ver naar beneden. Het zijn grotendeels vrouwen. Een deel is dement. Die hebben een eigen dag-verblijf op de eerste verdieping. Die zie ik alleen op de gang uit de lift komen en zijn daarna steevast de weg kwijt.

Mijn kamer is direct naast de lift. Toen ik een van de eerste dagen terug kwam op mijn kamer zag ik tot mijn verbazing een oudere vrouw juist mijn bed in klimmen.

"Wat doet u op mijn kamer?" vroeg ik.

"Die heb ik gehuurd."

Toen pas viel het kwartje: 'Ze is dement'. Gelukkig was er een begeleider in de buurt.

Ik ben de enige tijdelijke gast in één van de drie zogenaamde zorghotelstudio's. Voor de andere bewoners is dit het laatste woonadres, waar ze nog eens extra verwend worden.
Het personeel doet daar in ieder geval zijn uiterste best voor. 

De lunch en het diner vinden plaats in de grote ruimte beneden. Daar komt het niet demente deel met rollator en rolstoel naar toe rollen. Bewoners die ziek zijn eten op hun kamer. Een klein groepje komt er 's-morgens om 10 uur koffiedrinken en 's-middags de krant lezen. Er wordt gedekt voor alle gangen. Bij het diner is er keuze tussen twee voorgerechten en twee hoofdgerechten. Elke avond schenkt men wijn. Er is volledige bediening.

 

menu

 

Het is er tijdens de maaltijden meestal stil. Men zeg niet veel tegen elkaar. 

"Henk ligt slecht."

"Margareth is vredig gegaan."

In een hoek op een tafeltje staat een brandende kaars naast een foto en een condoleance register. Ik heb al drie verschillende gezichten gezien in een periode van vier weken.

Ik heb een vaste plaats gekregen aan de grote tafel. Mijn tafelgenoten zijn Mieke en Margot.
Mieke is een kleine ineengedoken grijze vrouw die alleen maar naar haar eten kijkt en er nauwelijks van eet. Als het een keer zou tochten dan weet ik zeker dat ze weg zal dwarrelen.

Margot is een intelligente en ondernemende slanke dame. Kort wit haar en een streng uiterlijk. Met haar neem ik dagelijks het nieuws en de voetbaluitslagen door. Ze is 91 jaar oud. Ze zit als enige bewoner in de activiteitencommissie en houdt als een moederkloek alles en iedereen in de gaten. 

"Je kan er niets aan doen." zegt ze. "Ik heb Dorien gezegd dat Mieke te weinig eet. Wat kan je meer doen als ze niet wil?"  

Margot heeft tussen haar en meneer Wanders, die een tafel verder zit, een bos kunstbloemen geplaatst.

"Dan hoef ik me niet te ergeren." verklaart ze.

Meneer Wanders haalt voortdurend etensresten tussen zijn tanden vandaan, pulkt uit zijn neus, boert en ruft dat het een weerga is en krabbelt bij voortduren aan de korsten in zijn gezicht en zijn kale hoofd. 
Hij is stokdoof.
Ik zie hem niet. Ik hoor hem alleen, want ik zit met mijn rug naar hem toe. 

De laatste dagen is het stil achter me. 
"Meneer Wanders eet op zijn kamer."
Dat is geen goed teken.

5 december kwam Sinterklaas op bezoek. Met twee pikzwarte pieten. Hij had een slecht zittende pruik en baard. Zijn zwarte spijkerbroek en grijze schoenen staken ver onder zijn witte onderjurk uit. Maar dat kon de pret van de zingen de en joelende oudjes niet drukken. Eén voor één riep de Sint de oudjes naar voren. Hij sprak ze kort toe en las voor ieder een gedicht. Vooral de min of meer demente bejaarden straalden wanneer hij zich tot hen richtte. Voor het eerst sinds ongeveer zestig jaar moest ik ook bij de Sint komen en kreeg een gedicht voorgelezen. 

Ik ben in het appartement van Margot geweest. Ze nodigde me uit om te komen kijken. Het was avond en doodstil. Er hingen prachtige schilderijen aan de muur. Maar het mooiste schilderij was haar uitzicht op de Lieve Vrouwe toren van uit het grote raam van haar woonkamer. Tegen een bijna pikzwarte avondlucht stak het grootste deel van de fel verlichte toren boven de huizen uit. Ik stond perplex van dit feeërieke tafereel. 

 

toren


Het hellinkje van de badkamer

Ook al heb ik een gerenoveerde badkamer in mijn zorghotelstudio, uit alles blijkt dat niet goed is nagedacht. Het is allemaal te krap en niet ingericht voor een rolstoeler.

Dat is me letterlijk opgebroken. Het gebeurde in het begin van de avond. Ik wilde nog even naar de badkamer. Ik nam de krappe bocht. Zonder goed op het hellinkje te letten gaf ik de hoepels een zet. Boem. Daar lag ik met een hevige stekende pijn waar het metalen frame van de rugleuning in mijn rug was gedrongen. Ik heb mijn zwevende rib gebroken hoorde ik later. Gelukkig had ik mijn armen niet uitgeslagen en mijn hoofd ingetrokken. 

Ik kon de bel die ik om mijn nek had hangen niet vinden. Twee verpleegkundigen kwamen op mijn hulpgeroep af. Ze sleepten me naar mijn bed. Daar trokken ze me overeind op de rand van het bed en daarna in de rolstoel.

Vanaf dat moment heb ik op paracetamol geleefd. 

Omdraaien in bed ging niet meer. Ik heb bij het Hulpmiddelencentrum een betere papegaai besteld. 

Wonen voor nu en straks

Het bedrijf European Care Residences (ECR) dat een aantal verzorgingshuizen in Nederland exploiteerde, waaronder De Boldershof, raakte in 2018 in financiële moeilijkheden en dreigde failliet te gaan. De Autoriteit Consument & Markt (ACM) gaf de twee aandeelhouders van het bedrijf Blue Print Group op 11 februari 2019 toestemming om ECR over te nemen. Ze hadden grootse plannen: de grootste worden in verzorgingshuizen in Nederland. In korte tijd werd het aantal locaties door overnames, opwaarderingen en nieuwbouw uitgebreid van negen naar negentien. Blueprint werd omgedoopt tot de Ontzorgd Wonen Groep. Daaronder hing een kerstboom van ongeveer vijftig besloten vennootschapppen met daarin de verzorgingshuizen. 

Tegen de zomer van 2019 heb ik contact opgenomen met Ontzorgd Wonen voor een zogenaamde Eerstelijns Verblijf (ELV) gedurende de verbouwing bij mij thuis. Mijn zorgverzekeraar vergoedt een ELV als de huisarts daaraan meewerkt. Ontzorgd Wonen had op twee plekken in de buurt ELV: in de kleinschalige Boldershof in Amersfoort (drie plaatsen) en in de grootschalige verzorgingsflat De Keizershof in Utrecht (17 plaatsen). Ik  sprak mijn voorkeur uit voor De Boldershof.

Pas toen ik hier eind november kwam begreep ik dat Ontzorgd Wonen in Utrecht in De Keizershof over de ruggen van de bewoners een conflict aan het uitvechten was met de verhuurder van de verzorgingsflat. Waarover het precies gaat weet ik niet. Het heeft ermee te maken dat Ontzorgd Wonen De Keizershof grondig wilde renoveren, en de eigenaar van het gebouw een andere visie heeft op de kwaliteit van de verbouwing. Het gaat ongetwijfeld om geld.

Het conflict loopt op en Ontzorgd Wonen betaalt geen huur meer over het tweede kwartaal. De eigenaar zegt vervolgens Ontzorgd Wonen de huur op. In oktober oordeelt de rechter dat de opzegging rechtmatig is. Alle hoogbejaarde bewoners moeten De Keizershof verlaten en verhuizen naar andere zorginstellingen terwijl ze wel hun huur aan Ontzorgd Wonen hebben betaald. Onder hen 23 die complexe zorg krijgen.

Het televisieprogramma Radar besteedde begin december een uitzending aan deze schrijnende zaak. Er werden naar aanleiding van de uitzending Kamervragen aan de minister gesteld. Allemaal mosterd na de maaltijd en wat ben ik blij dat ik niet in De Keizershof ben geplaatst.

Ik besprak bij mij aan tafel de uitzending van Radar. Mieke hoorde het maar half. 

Bij de woorden 'verhuizing' en 'uitzetting' raakte ze bijna in paniek.

"Nee, nee, Mieke." susten we. "Dat is in Utrecht, niet hier."

Ook in de Boldershof wordt verbouwd. Alle appartementen krijgen een nieuwe badkamer en dubbel glas. Twee van de drie ELV zorghotelstudio's worden gebruikt om bewoners van appartementen die worden verbouwd tijdelijk in te huisvesten. Als ik straks ben vertrokken dan stopt Ontzorgd wonen helemaal met ELV. Ik ben de laatste ELV-gast. 

De leidingen branden door

Marion is zaterdagavond 7 december flauw gevallen in een restaurant in Amsterdam. Dat was schrikken. Mijn beste maatje ziek. Ze is met een ambulance naar een Amsterdams ziekenhuis afgevoerd. Niets aan de hand bleek na vier en een half uur onderzoek. Wel een veel te lage bloeddruk.

Bij mij was er meer aan de hand. 

Op donderdag 12 december werd de zenuwpijn in mijn benen langzaam ondraaglijk. Via de huisartsenpost krijg ik 's-avonds nog morfinepillen. De volgende ochtend, vrijdag de 13e, staat de ambulance voor De Boldershof voor opname in het Meanderziekenhuis.

Even later word ik op mijn kamer op de brancard gehesen en de lift in gereden door de ambulancebroeders Jan en Ilona. De liftdeur gaat niet dicht. De lift is te klein. 

"Over de trap." opper ik.
Maar Jan en Ilona zetten me schuin overeind en dat gaat precies. 

Het regent pijpenstelen. Ik word de ambulance in geschoven. Maar halverwege stokt de brancard. Hoe Jan en Ilona ook trekken en sjorren. Er is geen beweging in te krijgen. Vrijwilliger Jan Hoekstra komt met een paraplu. Een chauffeur van PostNL biedt zijn diensten aan want de weg is toch geblokkeerd.

Er wordt een tweede ambulance opgeroepen en een soort hulpdienst voor ambulancewagens. De stress stijgt. 
Eindelijk lukt het Ilona om de brancard uit de ambulance te trekken. Een hernieuwde poging om mij naar binnen te schuiven slaagt en we kunnen naar het Meanderziekenhuis vertrekken.

 

ambulance

 

Terwijl ik met Marion op de spoedeisende hulp lig te wachten op een vrij bed, krijgen we het bericht dat bij ons thuis voor de deur in de Sint Ansfridusstraat rook uit de straat komt. Dan horen we dat bij de buren Chantal en Erik de vonken uit de stoppenkast slaan, en Chantal handenwringend over straat loopt. Een deel van de huizen in de straat heeft geen elektriciteit meer. Heeft het te maken met onze verbouwing? 

Wanneer ik aan het einde van de middag een bed krijg op kamer D3-82 van verpleegafdeling Neurologie hebben de werklui van Stedin het wegdek open gebroken. De hoofd waterleiding is gaan lekken en heeft de kortsluiting veroorzaakt. Puur toeval.

Het is een feest van herkenning in het Meander ziekenhuis. Ik lig in dezelfde kamer als elf maanden geleden. Een groot deel van het verplegend personeel is hetzelfde. Bezoekers worstelen nog steeds op dezelfde manier met de toegangsdeuren waarop in uitkijk. 

De mri-scan vindt zaterdagochtend plaats. Dokter Gullik schrijft me een stootkuur methylpretnisolon voor. Even later lig ik aan het infuus en druppelt het medicijn naar binnen. Inderdaad mijn leidingen zijn ook weer defect. Nu maar hopen dat er geen blijvende schade is.

Alles wordt beter

Ik ben nu al weer een week terug uit het ziekenhuis en heb erg last van de medicatie. Ik heb nu al zeven dagen de hik. Een vervelende bijwerking. De halfwaardetijd van de pretnison is twintig dagen. Dat duurt nog even. Ik slaap er slecht door.

Donderdag 19 december was een heel gezellig kerstdiner met leuk gezelschap van familie van enkele bewoners. 

Christel heeft me laten zien hoe ik de zij-planken van het te smalle hoog-laagbed zo kan instellen dat mijn benen er niet meer uit dreigen te glijden. Lang leve Christel.

Onder de wankele televisie is een plank gelegd waardoor hij nu stabiel staat.

De pot met de buxus die bij de voordeur in de weg stond is opzij gezet. Nu kan ik onbelemmerd met mijn handbike een draai naar binnen maken, en zo door de schuifdeur gaan die net genoeg ruimte open laat. Daaraan wordt gewerkt heeft Dorien me verzekerd.

Ik ben gisterochtend wakker geworden met een helder hoofd. Ik heb de morfinepillen weggelaten. Het is alsof een sluier is weggetrokken. Eindelijk kan ik weer helder denken. Wel voel ik mijn rib nu. Maar dat is te doen. 

Vanmiddag is de post aangekomen van mijn driejarige kleindochter Fenne. Die verzond ze een week geleden, toen ik nog in het ziekenhuis lag.

 

Alles wordt beter. 

 

kaart fenne

Lieve Opa Hans

Word maar snel weer

beter, zodat je uit het 

ziekenhuis kan.

Alvast fijn Kerstfeest.

Tot snel!

Doei,

Fenne

 

Alles wordt beter. 

Ik wens van ganser harte dat ook voor jouw alles in 2020 beter wordt. 

 

24 december 2019