Labor

Ik vond dit verhaal over Labor in april 2020 in een ordner met afdrukken van korte verhalen van me. Het is dus 18 jaar oud. Waarschijnlijk heb ik het geschreven. Mijn naam stond er in ieder geval onder. Ik kan het me maar heel vaag herinneren. Misschien heb ik het verkeerd en is het van de hand van iemand anders. In die tijd volgde ik namelijk een cursus kote verhalen schrijjven bij Hugo Vos. Als het door iemand anders is geschreven laat het me dan weten. Dan bied ik in ieder geval mijn excuses aan.

Veel leesplezier. Hans

Labor 

Alleen Labor kent geen rust

Goden hebben het altijd druk. Met het aanmoedigen van een oorlog, met het koppelen van geliefden, met de oogst, met elk aspect van het leven van de mensen op Aarde. Daarnaast hebben ze ook nog tijd om met elkaar ruzie te maken of op elkaar verliefd te worden. Het is me daar dus een levendige boel in het godenrijk.

Toch is er één God die de kroon spant. Dat is Labor, de god van de beroepen. Hij is altijd aan het werk. Hij kent geen rust hij rent van hot naar haar en is altijd bezig, ook als de andere Goden zich ontspannen of slapen.

Zo gebeurde het op een dag dat alle Goden bij elkaar waren in de grote eetzaal voor het jaarfeest. Iedereen was aanwezig. Iedereen? Nee één ontbrak. Je raad het natuurlijk al. Labor ontbrak.

Pecunia is ten einde raad

Eigenlijk was het niemand opgevallen als Pecunia, zijn dochter, niet zo treurig had zitten kijken. Want iedereen was er intussen al aan gewend dat Labor er niet was. Dat je hem af en toe langs zag flitsen. Even stopte en een vraag stelde... Kan je even dit voor me doen, dat voor me regelen? En bijna voor je een antwoord had gegeven was hij al weer verdwenen. Nooit tijd voor een gezellig praatje, even keuvelen, of gewoon even zitten staren.

Maar nu zat Pecunia sip voor zich uit te staren terwijl iedereen om haar heen vrolijk aan het drinken en aan het praten was.

Consumptus bemoeit zich er mee

Haar oom Consumptus sprak haar aan. "Wat is er Pecunia? Je bent zo stil?”

Voor haar lievelingsoom kon ze niets verborgen houden. "Het is mijn vader. Hij is overwerkt. Maar hij wil het zelf niet weten. Straks heeft hij een burn-out." Ze begon te snikken.

Consumptus wist niet goed wat hij met deze situatie aan moest. "Eet wat, drink een slokje, dan voel je je beter." probeerde hij.

Maar Pecunia schudde met haar hoofd en begon nog harder te huilen.

Consumptus keek wanhopig in het rond. Hij wist niet wat hij doen moest.

Urbana kwam langs.

"Urbana." riep Consumptus. "Wat is er met Labor aan de hand, waarom komt hij niet naar ons jaarfeest?"

Urbana lachte en antwoordde "Je kent hem toch. Even dit nog, even dat nog en dan zie je hem niet meer."
Het snikken van Pecunia werd luider en luider.

Consumptus vraagt hulp

Consumptus keek om zich heen. Wat moest hij doen. Plotseling nam hij een beslissing. Hij klom met zijn dikke lichaam op de feesttafel, pakte een grote gouden schaal en begon erop te slaan met een lepel. Het geluid was oorverdovend.

Alle goden zwegen om te kijken wat dit te betekenen had.

Consumptus schraapte zijn keel en riep. "Kijk eens naar Pecunia, lieve goden. Ze mist haar vader. Als hij nog even zo door gaat met werken dan brand hij helemaal af. Wat kunnen we doen om haar te helpen?"

De goden staken de koppen bij elkaar. Soms klonk er een lach. Dan riep iemand. "Nee dat gaat te ver." Twee vrijwilligers meldden zich aan. Toen gingen ze gezamenlijk naar het observatorium om te kijken hoe dit zou aflopen.

De computer valt uit

Intussen zat Labor op aarde in zijn kantoor achter zijn computer. Zijn gezicht zag er bleek en ingevallen uit. Hij had zich al dagen lang niet geschoren. Met zijn vingers drukte hij driftig op de toetsen terwijl zijn ogen de regels op het scherm volgden. Plotseling kleurde het scherm helemaal blauw. Midden in het beeld verscheen een korte tekst. Labor boog zijn hoofd naar voren om het beter te kunnen lezen.

"Fatal exception." las hij geïrriteerd.

"Druk op Cntr Alt Del en start uw computer opnieuw."

Hij volgde de aanwijzing op, maar er gebeurde niets.

Hij schakelde de knop van de computer uit en weer aan, maar het blauwe beeldscherm wilde niet verdwijnen. "Een virus!" mompelde hij.

Het antwoordapparaat

Hij greep de telefoon om het automatiseringsbedrijf, waarvan hij directeur was, op te bellen om het probleem op te lossen. Hij toetste het nummer in. De telefoon ging lang over. Eindelijk nam iemand op. "Dit is het antwoord-apparaat van automatiseringsbedrijf Omega. Wilt u afdeling onderhoud, toets dan een 1." Labor toetste de 1 in. "Dit is het antwoord-apparaat van automatiseringsbedrijf Omega. Wilt u afdeling onderhoud, toets dan een 1." Gedachteloos drukte Labor weer een 1 in. En nogmaals en nogmaals tot hij in de gaten kreeg dat hij niet verder kwam. Kwaad gooide hij de hoorn op de haak.

De medewerkers drinken koffie

Hij liep zijn kantoor uit en zag tot zijn ontzetting dat alle medewerkers met een beker koffie in de hand gezellig met elkaar aan het kletsen waren.

"Zo." bulderde hij vanaf de galerij. "De koffieautomaten doen het dus nog wel. Aan het werk jullie. Als de computers het niet doen dan ga je maar met pen en papier werken.

De chef van de afdeling kwam op hem af. "Meneer.. "begon hij. "We hebben geen pennen en geen papier meer sinds u de digitalisering van het kantoor heeft doorgevoerd."

"Dan bestel je ze!" riep Labor met een rode kop en gezwolle aderen in zijn nek.
"Maar de telefoons werken niet Meneer." probeerde de chef.

"Dan ga je ze ergens halen..." Labor ontplofte bijna toen hij zag dat niemand zich bewoog.

"Dan ga ik ze zelf wel halen. We zullen deze week de planning halen, zowaar als ik hier sta!" en hij rende naar de liften.

Naar beneden

Hij drukte op het knopje naast de lift om naar beneden te kunnen gaan. Even later klonk de lifttoon. De deuren schoven open. Labor stoof naar binnen. Hij drukte op de knop voor de begane grond. De deuren schoven dicht, …. en weer open. Dicht, …. en weer open. Aan de andere kant van de gang ging ook een liftdeur open. Labor rende naar de overkant maar ook deze lift kwam niet in beweging, alleen de deuren zoefde open en dicht en weer open en dicht.

"Wat is hier aan de hand?" tierde Labor. Hij rende naar het trappenhuis en daalde in record tempo vijftig verdiepingen af tot hij buiten adem op de begane grond aan kwam. In de hal stond een groep mensen te wachten voor de draaideuren. Labor hapte naar adem. "Wat is hier? .... Wat is hier?" hijgde hij.

"De draaideuren werken niet meer Meneer." antwoordde de portier.

Naar buiten

"Zorg dat ze werken!" krijste Labor met een paars gezicht. Hij greep een brandblusser van de muur en rende in volle vaart naar de ramen naast de draaideur. Met een geweldig kabaal ging de grote ruit aan diggelen. "De glaswacht waarschuwen ... " sprak Labor met een verwilderde blik in zijn ogen. "Nee eerst pennen en papier.... Nee eerst de computerprogrammeurs...."

Plotseling werd hij zich bewust van het getoeter van de auto's op straat. Op de kruising stonden alle stoplichten op rood. Het verkeer zat volledig vast. "De verkeerspolitie bellen..." mompelde Labor, "Nee eerst de telefoonmaatschappij ...." Hij sloeg met de palm van zijn hand op zijn voorhoofd maar kreeg zijn gedachten niet meer op een rijtje.

Dan maar met de trein

Aan de overkant van de straat was het NS-station. Hij wankelde tussen de auto's door de straat over de stationshal binnen. Met één blik zag hij aan de lange rijen voor de loketten dat de kaartverkoop niet meer werkte.

"Extra personeel bij de kaartjesverkoop organiseren...."

Zwaar hijgend bereikte hij het perron waar een trein stond te wachten.

Voor de open deuren van het eerste wagenstel stonden vier conducteurs heftig te discussieren.
Labor zeeg op zijn knieën en vroeg met klagende stem. "Ook defect zeker?"

De conducteurs keken hem verbaasd aan. "Nee meneer Labor. De trein is niet defect hij is picobello in orde."

Vertrek over één minuut

Diep in het binnenste van Labor begon een sprankje hoop te gloeien. "Je bedoelt dat de trein zo weg kan rijden. Dat alle spoorcomputers en railsstoplichten werken?"

De conducteurs knikten bevestigend.

Labor keek op zijn horloge en dan naar het bord naast de trein. "We kunnen over één minuut vertrekken." Hij wilde opstaan. "Waar wachten jullie op?"

De conducteurs keken hem misprijzend aan. "Deze trein zal vandaag niet rijden." zei een van hen. "We zijn in staking."

Het was alsof iemand Labor een mokerslag toediende. Hij greep zijn hoofd en begon te gillen.
Een conducteur probeerde hem overeind te helpen maar hij sloeg wild om zich heen, sprong op het spoor en liep door iedereen nagestaard gillend over de rails het station uit.

Zo is het wel genoeg

In het observatorium boven in het godenrijk vielen de Goden blauw van de lach over elkaar heen.
Alleen Pecunia kon niet lachen. Ze zat met een pips gezicht te kijken naar wat Labor allemaal overkwam.

Consumptus sprak haar bemoedigend toe. "Nog even Pecunia, nog even."

“Alsjeblieft oom Consumtus. Laat ze stoppen. Ziet u niet hoe Labor er aan toe is?"

Consumptus knikte. "Zo is het wel genoeg." riep hij. "Haal hem maar op en breng hem naar de feestzaal."

Alle Goden volgden Pecunia en Consumptus naar de feestzaal waar Labor in een gemakkelijke stoel werd gezet.

Hij sloeg wartaal uit. "Eerst het telefoonbedrijf, dan de automatiseerders en dan de verkeerspolitie. Nee. Eerst de verkeerspolitie, dan het liftenbedrijf. Of, eerst het liftenbedrijf om de automatiseerders naar boven te krijgen. Of eerst onderhandelen met de spoorwegvakbonden."

Een glas wijn en een stuk taart

Hij bleef maar doorgaan tot Consumptus zijn hoofd naar achteren hield en een glas wijn in zijn wauwelende mond leeg goot.

Verschikt slokte Labor de wijn naar binnen. "Mmm, dat is lekker, dat is lang geleden." mompelde hij. Hij keek om zich heen. "Waar ben ik?" Toen herkende hij de anderen.

 "Muziek!" riep Consumptus. Het orkest begon te spelen. Hij hield Labor een heerlijke taart voor zijn neus.

Labor hapte toe. "Mmm. Lekker. Wat is er gebeurd? Hoe ben ik hier gekomen?"

Het was een nare droom

Consumptus keek hem verbaasd aan. "Weet je dat dan niet? Je kwam een paar uur geleden hier aan met een vèrdwaasde blik in je ogen. Je zag er moe en uitgeleefd uit. Je bent in deze stoel gaan zitten en vijf minuten later was je diep in slaap."

Labor knikte. "Ik heb gedroomd dat alles mis liep op Aarde. De computers en telefoons op tilt, de liften vast, de stoplichten kapot, het verkeer in de soep, de loketten defect, de conducteurs in staking. Was het een droom of is dat werkelijk gebeurd?"

Pecunia vleide zich tegen hem aan. "Je werkt te hard vader. Daar beneden gaat alles op rolletjes. Het was een droom. Je bent overwerkt."

Labor knikte. "Ik moet eens een paar dagen rust nemen. Gelukkig is het feest nog niet afgelopen." Hij liet zich een glas wijn inschenken en dronk langzaam met kleine teugjes. "Heerlijk...."

Pecunia wierp een dankbare blik naar Consumptus en Consumptus besloot dat hij tegen Labor voorlopig niets zou zeggen over de stakingen bij de spoorwegen.

April 2002

Je kan je hier aanmelden voor de >> Nieuwsbrief nieuwe verhalen <<.

Dan kijg je de nieuwste verhalen die ik schrijf per email toegezonden.