De metamorfose

Het is met enige aarzeling dat ik dit verhaal naar je toezend. Hier is Corona gelukkig op afstand gebleven, maar misschien bij jou niet. Dan moet je dit moderne sprookje maar niet lezen.

Als je het toch leest, dan wens ik je veel leesplezier.

Hans

Hij ruikt naar aftershave

"Moet je dat zien." sprak Antibio

"Wat?" vroeg Vaccine.

Ze stonden bij een groot hekwerk met stevig, dik, grof gaas.

"Daar." wees Antibio. "Aan de andere kant." Hij wees naar een jonge man die aarzelend langs het hekwerk liep.

Antibio stak zijn neus in de lucht en snoof. "Een klantje voor mij denk ik. Ik zal hem eens aan de tand voelen."

"Hé jij daar!" riep hij luid. "Wat moet dat hier?"

De jonge man kwam hun kant op. "Goede morgen mijnheer, mevrouw." sprak hij beleefd.

Vaccine groette vriendelijk terug, maar Antibio vroeg met scherpe stem, "Wat moet je hier, hoor je hier thuis?

Over zijn schouder vroeg hij aan Vaccine, "Heb jij Jodium gezien? waarom is Jodium er niet?

Vaccine haalde haar schouders op. "Daar heb ik niets mee te maken. Dat is mijn afdeling niet."

"Jodium weet wel raad met dat soort types." mopperde Antibio. Als hij ook maar één stap te dichtbij zet, dan trek ik zijn mooie kop door het hek een hak die eraf. Hij keek rond. "Jodium? schreeuwde hij door het hek. "Jodium."

"Rustig aan. Je weet helemaal niet wie hij is. Misschien is hij van een goede familie."

Antibio bromde wat binnensmonds. De jonge man was hen nu tot dichtbij genaderd, maar bleef op veilige afstand van het hek. "Goede morgen mijnheer, mevrouw." herhaalde hij. "Ik loop hier een beetje rond. Ik kijk alleen maar. Ik kom nergens aan."

Hij had een knappe gebruinde kop. Zwart stekeltjeshaar en een mooi gespierd lijf.

"Dat is je geraden." sprak Antibio. Hij snoof in de lucht.

De jonge man lachte innemend. "Dat is mijn nieuwe aftershave. Ruikt lekker hè?!"

Antibio gromde alleen.

Longen pest

"Hoe heet je?" vroeg Vaccine."

"Yersinia, mevrouw."

"Hm, mooie naam jongen."

"Pas maar op. Ze hebben allemaal een mooie naam." grauwde Antibio. "Poliomyelitis, Sars, Ebola, Variola, Mersa, noem maar op. Geen van allen zijn ze te vertrouwen."

"En van je achternaam jongen?" vroeg Vaccine.

"Pestis, mevrouw."

"Zie je wel." gromde Antibio. "Mijn neus bedriegt me nooit, ook al heeft hij een luchtje opgedaan.
"Van welke familie? Builen of Longen? Zeg maar niets, ik ruik het al. Longen. Hij is van de gevaarlijk tak van de familie. Als hij in je longen weet te komen dan richt hij een onherstelbare verwoesting aan. Dan ben je onherroepelijk binnen drie dagen dood.".
Hij maakte een plotselinge beweging en reikte met zijn armen zo ver als hij kon door het gaas.

Yersinia, deinsde achteruit.
"Ik heb toch niets gedaan?!" riep hij met bange stem. "Ik blijf aan deze kant van het gaas."

"Dat is je geraden..."

Het mooie, onschuldige meisje

Vaccine tikte Antibio op zijn schouder. "Kijk Antibio, kijk daar. Dat moet je zien." Ze wees langs het hek.

In de verte, aan hun kant van het hek, kwam een jonge vrouw aangelopen. Het scherpe licht speelde door het grove gaas van het hek op haar prachtige lange krullende blonde haren en gaf ze een gouden glans.

Antibio keek met open mond naar haar lieve glimlach en mooie blauwe ogen. Haar lichtblauwe kleding stond strak gespannen om haar prachtige lichaam.

"Ik heb haar niet eerder gezien." mompelde hij.

"Ja dat kan. Jij bent hier nog maar sinds kort. Zij is er ook nog niet zo lang. Ik weet niet waar ze vandaan is gekomen. Ik heb met haar gesproken. Het is een lief meisje. Ze heeft kortgeleden haar negentiende verjaardag gevierd. Daar waren alle familieleden bij. Allemaal Corona's. Ongevaarlijk: ze veroorzaken niet meer dan een neusverkoudheid".

Een verliefd stel

Yersinia had haar ook zien aankomen en rende met een gelukzalige glimlach op zijn lippen langs het hek in haar richting.

"Moet je niet achter hem aan? "vroeg Vaccine aan Antibio.

"Ja, ja. Ik hou ze goed in de gaten. Ik rook direct al dat hij gevaarlijk was." zei Antibio. "Hij kan gelukkig niet door het hek. Het gaaswerk is stevig."

Yersinia had de blonde schoonheid bereikt. Ze keken elkaar lang aan. Ze lachten elkaar innig toe.

"Zo gaat dat elke dag." zuchtte Vaccine glimlachend.

"Heb je Immuun niet gewaarschuwd?" vroeg Antibio. "Die zal haar in een handomdraai detecteren en elimineren."

"Ze is onschuldig en ze is alleen." antwoordde Vaccine geruststellend. Ik heb Immuun alleen ingelicht over de jaarlijkse griepcocktail die eraan komt. De rest weet hij al van vroegere ziekten.".

"Ook Ebola? Herkent hij ook Ebola?" schamperde Antibio.

"Nee daar wordt nog aan gewerkt." bekende Vaccine. "Volgend jaar misschien."

De metamorfose

Corona was het hek dichter genaderd. Ze greep met haar vingers in het grove gaas. Yersinia strekte van zijn kant zijn armen en raakte haar handen. Hij bewoog zijn gezicht naar voren. Corona volgde zijn beweging.

'Hé, wat doen ze nu?" vroeg Antibio verschrikt. "Hij is gevaarlijk. Contact met levensvormen van buiten is ten strengste verboden."

"Ach, hij komt niet door het gaas." Suste Vaccine. "Het is niets. Een onschuldige flirt. Ze is jong, zo mooi en onschuldig. Ze is een virus en hij een bacterie, dat kan geen kwaad."

Yersinia reikte verder in het gat in het gaaswerk tot zijn lippen die van Corona raakten.

Corona zuchtte en bracht haar handen omhoog door het gat. Ze streelde zijn wangen, zijn haren en zijn hals.

"Pas op! Schreeuwde Antibio. "Ze trekt hem naar binnen."

Het leek alsof Corona's mond groter werd. Groter en groter en zich vastzoog aan Yersinia. Ze trok met haar armen zijn lijf naar binnen. En dan, plotseling, slokte ze hem met een duivelse lach naar binnen.

"Ha ha ha" gilde ze kwaadaardig. Haar lieflijke gedaante veranderde in een groen-geel gedrocht dat uit haar mooie strakke pakje barste.

Ze was zo lief, zo mooi

"Pas op!" gilde Antibio en ging in volle vaart in de aanval.

"Wat gebeurt er?" vroeg Vaccine op bange toon. Ze deinsde achteruit. "Immuun, Immuun waar ben je! Ze is een Covid geworden."

Intussen had het Covid-gedrocht zich in tweeën gesplitst en Antibio verslonden.

"Help." gilde Vaccine. "Immuun, Immuun!!"

Aan de andere kant zwermde een wit leger tevoorschijn.

"Daar! Daarheen." Vaccine wees naar de Covids die zich inmiddels in vieren hadden gedeeld en zich tegoed deden aan de eerste linie witten.
Nog meer witten zwommen binnen en drongen de Covids naar de longslagader.

Vaccine bleef alleen achter bij het hek.
"Ze was zo lief. Ze was zo mooi." fluisterde ze.

 

29 april 2020

 

Je kan je hier aanmelden voor de >> Nieuwsbrief nieuwe verhalen <<.

Dan kijg je de nieuwste verhalen die ik schrijf per email toegezonden.