Consumptus

Hier heb ik nog een sprookje voor je. Het dook pasgeleden op toen ik oude papieren opruimde. Achtien jaar oud is het. Ik kan het me maar vaag herinneren. Maar het zal wel van mijn hand zijn, want mijn naam stond eronder. Misschien heb ik het toch verkeerd. Dan bied ik de schrijver mijn excuses aan.

Veel leesplezier. Hans

Consumptus

Te dik

Consumptus lag met een verveelde blik op de sofa televisieprogramma's te zappen.
"Ik ben veel te dik." Zuchtte hij en streek met zijn hand over zijn dikke bierbuik, terwijl hij met zijn andere hand een glas wijn aan zijn mond bracht en voorzichtig nipte. "Misschien had ik me toch moeten aanmelden om mee te doen aan het televisieprogramma 'Big Diet'".

Maar hij wist wel beter. Stel je voor, een god op televisie. Pas nog was Sophia geweldig afgegaan. Wat hadden alle goden gelachen!

Er moest toch een andere mogelijkheid zijn! Zou hij een paar fitnesstoestellen gaan kopen?
Agrigola, zijn vrouw, had daar tenslotte zelf op aangedrongen. "Ga sporten!" Had ze geroepen toen hij weer klaagde over zijn gewicht. "Ga de frisse buitenlucht van het platteland in."
Hij moest er niet aan denken. Zij had mooi praten met haar slanke lijf. Zij had geen last van overgewicht. Ze was voortdurend in de weer om haar zus Urbana de loef af te steken. Ze zou het zeker niet op prijs stellen als hij de stad in ging om een paar van die mooie fitnesstoestellen te kopen.

Naar de stad

Hij peinsde. In de stad kon hij gelijk ook even langs zijn favoriete elektronicazaken. Misschien even een glaasje drinken bij Bacchus. Misschien ook nog....

Zijn gedachte stokten. Had Agrigola niet gezegd dat hij wat minder geld moest uitgeven? Had zij niet gezegd dat hij een gat in zijn hand had? Hij keek onwillekeurig even naar zijn hand. Ach wat. Het kwam allemaal doordat Agrigola voortdurend ruzie zocht met Urbana. Er werden te weinig landbouwproducten aan de stad verkocht.

Pecunia, de dochter van Urbana en Labor mocht van haar vader niet de stad uit, en hem bezoeken. Door al die ellende had hij geen geld. Kreunend stond hij van de sofa op. Zo kon het niet langer. Hij wilde inkopen doen in de stad en Agrigola kon de pot op.

Bij Labor

Er had zich een plan in zijn hoofd gevormd. Agrigola was in geen velden of wegen te bekennen. Hij sprong in zijn goudkleurige Jaguar, zetten een cd van 'N guns and roses op en spoot weg richting stad. Aan de rand van de stad lag het grote industrieterrein. Hij wist dat hij daar Labor, zijn zwager en de man van Urbana zou kunnen vinden. Als hij eenmaal Labor had gevonden dan zou hij Pecunia ook vinden, want die twee waren altijd bij elkaar in de buurt.

Met piepende remmen kwam hij tot stilstand voor een grote fabriekspoort. Hij rende naar binnen en trof Labor druk bezig.
"Labor, heb je even tijd, ik wil wat geld van je lenen."

Labor keek nauwelijks op en antwoordde zijn zwager met gehaaste stem "Nu even niet. Ik ben vreselijk aan het stressen om dit karweitje op tijd af te krijgen, en dan heb ik nog een bespreking en daarna moet ik het groot onderhoud plannen en een nieuw project opstarten, en dan moet ik met Pecunia al het geld dat we vandaag hebben verdiend naar de bank brengen, en vanavond moet ik overwerken omdat ik gisteren niet alles af heb gekregen." Hij had het in één adem gezegd.

Consumptus barstte in lachen uit. "Je bent gek Labor, het is al laat in de middag. Dat redt je nooit."

Labor werd kwaad. Hij deed net of hij Consumptus niet meer zag en werkte driftig door.

Labor wil geen hulp

"Zal ik je een beetje helpen?"

Labor stopte abrupt en keek verbaasd naar Consumptus. "Jij, werken? Toen je me in je jeugd ooit eens hebt proberen te helpen bij het inpakken van snoep liep alles in het honderd. Je at meer snoep dan dat je inpakte en aan het einde van de dag viel je flauw over de lopende band en werd je bedolven door een berg snoepgoed. Nee dank je."

Consumptus zweeg en keek beteuterd. Hij draaide zich om. "Iedereen zit altijd op me af te geven." Mopperde hij. "Dat ik te vet ben en te veel eet, dat ik ongezond leef, dat ik slechte gewoonten heb, dat ik teveel films kijk, dat ik lang achter de televisie hang, dat ik teveel geld uitgeef, dat ik teveel dingen koop."

Pecunia heeft geld

"Dag oom Consumptus." Het was Pecunia. Ze trok een grote zak geld op een karretje achter zich aan.

Consumptus ging recht staan, trok zijn buik in en glimlachte innemend. "Hallo Pecunia. Ga je met Labor naar de bank om het geld weg te brengen?"

Pecunia trok een ontevreden gezicht. "Hij heeft nooit tijd. ‘Straks’, zegt hij steeds. Eerst nog even dit en dan nog even dat."

Consumptus begreep dat Pecunia ontevreden was. "Heb jij ook al zo’n haast?" Vroeg hij met een onschuldig gezicht aan Pecunia, wetend dat ze het niet leuk vond om met Labor vergeleken te worden.

"Hoe denk je dat dat komt." Bitste Pecunia. "Ik wil vanavond uit met mijn vriendinnen en als dat zo door gaat dan komt daar helemaal niets van."

Consumptus begreep dat hij nu zijn kans moest grijpen. "Ik moet toch naar de stad. Zal ik je een lift geven?"

Geld moet rollen

Maar Pecunia had hem direct door. "Zeker om weer flink wat van dit geld te kunnen uitgeven?!"

Consumptus wist dat hij nu niet moest terugkrabbelen. De aanval is de beste verdediging. "Ja natuurlijk." Sprak hij. "Wat had je anders gedacht? Geld moet niet rotten op de bank. Geld moet rollen.... Als iedereen zo zuinig is als Labor en als iedereen zijn geld naar de bank bracht, dan zou niemand meer wat kopen. Als niemand meer wat koopt dan zullen de winkels niet meer bestellen bij de fabrieken en dan zit Labor zonder werk."

Pecunia keek met haar mooie ogen Consumptus lang aan."

"Weet je nog." Vervolgde Consumptus. "Die ene keer een paar jaar geleden, toen Labor een dag niets te doen had..." Meer hoefde hij niet te zeggen.

"Oké!" Sprak ze. "Labor zei vandaag nog dat de ruzie van Agrigola met Urbana slecht is voor het bedrijfsleven in de stad.”

Rugpijn

Die avond kwam Consumptus heel laat terug bij de boerderij.

Agrigola stond ongerust in de deuropening te wachten. "Wat heb je vandaag gedaan? Waarom ben je zo laat terug?" Dreigend voegde ze eraan toe "Ben je soms in de stad geweest?"

Consumptus kwam kreunend en steunend van het uitgaan en het vele drinken en eten uit zijn auto. "Oh, Agrigola." kreunde hij. "Je zult het niet geloven. Maar vanmiddag besloot ik om wat te gaan sporten. Want ik dacht, Agrigola heeft gelijk. Ik moet gaan afslanken. Ik ben veel te dik. Toen heb ik de auto gepakt en ben naar het bos gereden. Daar ben ik gaan trainen. Maar na een tijdje werd ik zo moe dat ik even moest rusten. Ik besloot wat rek- en strekoefeningen te doen. Toen is het in mijn rug geschoten."
Als bewijs kreunde hij, terwijl hij met zijn hand op zijn rug naar Agrigola strompelde.
"Toen ben ik helemaal terug gekropen naar de auto. Nu doen mijn knieën ook nog zeer."

Op de sofa

Agrigola schoot hem te hulp en ondersteunde hem bij het naar binnen lopen. "Ach lieverd." Sprak ze. "Wat kan ik voor je doen?" Ze bracht hem bij de sofa voor de televisie.
Kreunend ging Consumptus zitten. "Ik kan mijn handen bijna niet meer gebruiken." fluisterde hij en wees naar de afstandsbediening.

Agrigola zette de 'Late night show' voor hem aan. "Je zult wel honger hebben." Sprak ze bezorgd.

"En dorst." Voegde Consumptus eraan toe en hij strekte zich met een tevreden glimlach op de sofa uit.

 

 

April 2002

 

Je kan je hier aanmelden voor de >> Nieuwsbrief nieuwe verhalen <<.

Dan kijg je de nieuwste verhalen die ik schrijf per email toegezonden.