Meta

Ik durf er niet zo goed over te beginnen. Het is een soort taboe. Maar ik heb er anderen naar gevraagd, en zij ervaren hetzelfde als ik. Een stem in mijn hoofd. Het is dus niet zo vreemd, ik hoef niet naar de psychiater. Vandaag stel ik je daarom voor aan Meta. Waarschijnlijk komen er nog meer verhalen over Meta. Zo af en toe eentje. Je merkt het vanzelf.

Veel leesplezier.

Hans

 

Ik praat vaak in mijn hoofd met Meta. Ze is veel sneller van geest dan ik. Soms heb ik na lang denken iets uitgedokterd. Nog voor ik ben uitgesproken reageert ze dan al.

Als ik wat aan haar vraag, dan komt ze altijd vrijwel onmiddellijk met een antwoord. Dat is meestal een origineel antwoord, iets waar ik niet aan heb gedacht of dat een nieuw licht op de kwestie werpt.

Ze komt vaak ook met een opmerking op een moment dat ik er helemaal niet verdacht op ben. Plotseling, hups boem.

Ik zal je een voorbeeld geven.

Naar fysiotherapie

Twee keer per week rijd ik met mijn hand-bike naar de Amerena, het nieuwe zwembad aan de Hogeweg in Amersfoort, waar mijn fysiotherapie is gevestigd.

Ik rijd dan altijd precies dezelfde weg. Er zijn meer mogelijkheden, maar deze vind ik het prettigst, met veel fietspaden en door rustige woonwijken.

Het is een automatisme geworden. Ik hoef er niet bij na te denken. Ik kijk naar de omgeving. Meta houdt haar mond en ik kan rustig doorrijden terwijl ik ongestoord de kleuren en vormen van de groene kastanjebomen langs de Stadsring op me in laat werken.

Ik zou het hele stuk langs de Stadsring en de Hogeweg kunnen blijven rijden. Dat is de kortste weg, maar dat zijn drukke verkeerswegen. De auto's razen met veel kabaal langs me heen en het stinkt er altijd naar uitlaatgassen. Daar heeft iedereen haast.

Ik rijd dus liever om. Eerst nog een stukje langs de Stadsring. Daar kruis ik eerst de Bleekersingel. Die zou ik naar rechts in kunnen slaan, maar de weg loopt met een bocht en er is daar altijd een risico's van te hard rijdende tegenliggers die de bocht niet kunnen overzien.

Ik kies daarom tweehonderd meter verder de volgende afslag naar rechts. De Heiligerbergerweg: met een breed rood geasfalteerd fietspad dat zich een halve kilometer door een rustige groene woonwijk singert voordat het overgaat in de Mendelssohnstraat. Een gewone straat die wat verderop de Randenbroekerweg kruist.

Meta houdt zich meestal het hele stuk rustig. Waarom zou ze ook een gesprek beginnen als ik op de automatische piloot om me heen zit te dromen of nadenk?

Recht door, niet afslaan

Maar pas geleden verliep mijn fietstocht naar de fysiotherapie onverwachts heel anders dan anders.

Direct al voor het oversteken van de Bleekersingel roept Meta geheel overbodig: "Rechtdoor, niet afslaan."

"Dat weet ik." zeg ik een beetje verbaasd. "Ik ga hier altijd recht door."

Meta gaf geen antwoord en ik naderde de volgende afslag naar rechts: de Heiligenbergerweg.

"Recht door." roep Meta in mijn oor.

"Waarom?" vraag ik verbaasd. "Ik ga hier niet recht door. Ik sla hier altijd rechts af. Dat weet je net zo goed als ik. Als ik hier recht door ga, dan blijf ik langs die drukke Hogeweg fietsen en dan moet ik straks rechtsaf over de weg langs het kanaal en die is ook altijd druk"

Ik nader de afslag.

"Recht door." herhaalt Meta met dringende stem en zonder enige toelichting.

Ik sla rechts af en vervolg het rustige fiestpad.

"Kom zeg!" mompel ik schamper. "Nooit toegeven aan impulsen."

Dat heb ik door schade en schande geleerd. De keren dat ik aan een impuls gehoor gaf ging het altijd mis. Bijvoorbeeld als ik op het perron stond te wachten op mijn vertraagde intercitytrein en er op een ander perron een trein binnenkomt die je ook zou kunnen nemen. Nooit doen! Altijd rustig wachten op je vertraagde trein. Die andere trein stopt niet op het station waar je zijn moet, of de bordjes geven verkeerde informatie. Nooit doen dus. Niet zomaar een impuls volgen.

Het kruispunt 

Meta zwijgt. Welgemoed vervolg ik mijn weg over het slingerende fietspad. Over het bruggetje. Het water van de beek is met felgroen kroost bedekt. Door de stille groene woonwijk. Ik kom op de Mendelssohnstraat. Ik rem. De kruising met de Randenbroekerweg is opgebroken. Een graafmachine pruttelt met donker gebrom. Grijsbruine zandhopen versperren de doorgang. Een geel bord geeft de omleiding aan. Volg A. Er kan niemand door. Ook niet over het voetpad.

"Shit." Roep ik hard.

Voor me overstemt het gefoeter van een moeder met kinderwagen de muziekklanken uit een gettoblaster. In de geul bewegen gestalten met oranje hesjes en helmen op. Ze moet net als ik omrijden.

"Zie je wel." zegt Meta. "Ik heb je toch gewaarschuwd. Maar jij wilde niet luisteren."

Dat is typisch Meta. Ploteling waarschuwingen roepen, maar niet uitleggen waarom.

Ik moet misschien toch beter naar Meta luisteren als ze zo plotseling wat roept. Maar ja, dat is eenvoudiger gezegd dan gedaan. Ze zit in mijn hoofd. Wanneer geeft Meta een aanwijzing of waarschuwing, en wanneer is het een impuls die ik beter niet kan volgen?

24 juli 2019

 

 

 

Je kan je hier aanmelden voor de >> Nieuwsbrief nieuwe verhalen <<.

Dan kijg je de nieuwste verhalen die ik schrijf per email toegezonden.