Volgende alstublieft

Het wegrestaurant was druk, te druk. Alle tafels waren bezet en de klapdeuren bleven voortdurend nieuwe bezoekers aanvoeren. Het stonk naar eten en verschaald bier en het was er warm, lawaaiig en rokerig. Het personeel stond met rode koppen achter het lange metallieke zelfbedieningsbuffet waar, net als buiten, een file was ontstaan. Ik rammelde van de honger maar er zat geen beweging in de rij wachtenden.

'Ga alvast een tafeltje zoeken Jan' beval de hoogblonde vrouw voor me.
Haar man ging gedwee op zoek. Eindelijk werd drie meter verderop een lading nieuwe kroketten uitgeserveerd. Gretig tastten mijn voorgangers toe. De plateaus kwamen weer in beweging en schoven schoksgewijs over de metalen geleiders in de richting van de kassa waar een reusachtige dame onverstoord de bestellingen afrekende.
'Volgende alstublieft.'

Ik vroeg me af of ik haar vandaag nog levend zou bereiken want niet alleen de kroketten deden de stroom stokken, ook de koffieautomaat kon deze spitsdrukte niet aan.

De blonde vrouw begon te mopperen. Ze deed tegelijk met haar voorbuurman een greep naar de laatste kroket.
'Ik was eerst,' schreeuwde ze onbeheerst, maar ze durfde niet te trekken uit angst dat de kroket zou breken.
'Ik ben voor,' reageerde hij geagiteerd en liet niet los. Ze waren abrupt tot stilstand gekomen.

Ik wilde stoppen maar werd voortgestuwd door de hongerige rij achter me. Ik botste en de kroket brak in tweeën. Een ogenblik keken beiden bedremmeld naar de halve kroket in hun hand. De vrouw draaide zich om en schreeuwde
“Die zal je moeten betalen.'

Ze had uitpuilende ogen. Zwarte potloodstrepen vervingen haar wenkbrauwen. Haar mondhoeken stonden scherp naar beneden wat nog geaccentueerd werd door de felrode lippenstift. Ronde vochtplekken waren zichtbaar in haar helblauwe jurk.
'Betalen!' spuugde ze nogmaals in mijn richting en legde de halve kroket op mijn plateau tussen de inmiddels afgekoelde frieten.

De man achter me hield het allemaal voor gezien en liep met een boog om ons heen.
'Hé jij. Aansluiten in de rij!' ze stak een vlezige arm uit om hem tegen te houden. De glimmende metalen kom tomatensoep schoof van zijn plateau en vloog met een boog over haar arm tegen haar buurman die net zijn helft van de kroket teruglegde. De soep maakte een grote druipende rode vlek op zijn witte kostuum. Met en kinkelend geluid viel de lege kom op de grond.
'Zie je nu wat je doet!?' siste de blonde vrouw naar de eigenaar van de soepkom.

'Dat wordt betalen.' sprak ik zo sarcastisch mogelijk. Nog net kon ik bukken voor het kanariegele tasje waarmee ze naar me uithaalde. Vier soepkommen op het buffet werden geraakt en spetterden rinkelend over de grond. De vrouw achter de kassa vertrok geen spier. Een jonge man kwam van achter de toonbank aanhollen met een rol keukenpapier.
'Hij heeft het gedaan,' gilde de vrouw hysterisch en wees naar mij. Nog meer personeel kwam aanlopen. Ook haar man kwam aangesneld.

'Er zijn geen tafels vrij liefste'. Ze keek hem met een venijnige blik aan. 'We gaan.' sprak ze
afgemeten en baande zich resoluut een weg naar de klapdeuren.

Ik stak de halve kroket in mijn mond liep om de kliederbende en de toeschouwers heen tot
vlak bij de kassa.

'Volgende alstublieft,' sprak de vrouw achter de kassa alsof er niets aan de hand was. Tevreden trok ik mijn portemonnee.

8 oktober 2000