Ontmoeting met Diddy

Soms gebeurt iets ontroerends in het ziekenhuis. Dit wil ik je niet onthouden.

Gisteren is een oudere vrouw opgenomen. Wel ouder dan 80 denk ik. Heel tenger, witgrijs kort haar. Ze liep rond met infusen in haar arm, gehangen aan een paal die ze achter zich aan rond sleepte. Ze begon een praatje. Er kwamen alleen ondefinieerbare klanken uit haar keel.

Later, ´s-avonds kwam ze opnieuw langs. Ze probeerde wat te zeggen, maar ik verstond negentig procent niet. Toen maakte ze een schrijfgebaar. Ik zocht mijn aantekenblok. Maar toen ik dat eenmaal had dacht ik dat het misschien beter was dat ze wat op het whiteboard schreef.

Ze pakte de blauwe stift en begon te schrijven. De linker hand ondersteunde de rechter. Ik kon van opzij meelezen.

Ik heb geen bezoek
Koos zou komen maar
Kees kwam

"Aha", zei ik, "dat is dan toch ook goed?".
Ze schudde van nee.
"Had je liever gehad dat Koos kwam," vroeg ik.
Ze knikte. Daarna wende ze zich tot het bord en schreef

Hij kan goed vrijen, attent, vrolijk, tuinman

Ik begreep het.

Het staan viel haar zwaar. En ze vroeg met een gebaar of ze op het bed mocht zitten. Ik maakte plaats met mijn rolstoel. Het boekje Bloemen uit de hemel, In dialoog met Geert Groote (1340  -  1384)  van Auke Jelsma lag op het bed. Dat had ik juist daarvoor gekregen van een religieuze collega, die op bezoek was gekomen.
Ze knikte er enthousiast naar. Alsof ze het kende, Of tenminste Geert Groote.

Ze gaf weer te kennen dat ze wilde schrijven. Ik gaf haar mijn aantekenboek en de pen. Toen schreef ze

Al vanaf juli 2013
zoeken ze naar een
oorzaak
Ik noem het een polijstingsproces
Zoek eerst het koninkrijk etc.
Rest komt vanzelf

Toen hield het gesprek op, want er kwam bezoek voor haar. Toen dat eenmaal weg was kwam ze terug. Ik vroeg hoe ze heette.

Diddy Segaar

schreef ze op het bord.

"Aangenaam kennis maken Diddy."

En ze schreef,

ken je Hans Stolp?

Ik moest het antwoord schuldig blijven.

“Wacht” brabbelde ze en liep met de infuus aan de metalen hanger weg naar haar kamer. Een minuut later kwam ze terug. Met een boek in pocketformaat. Het gebed, als mystieke weg. van Hans Stolp.

Ik mocht het van haar lenen.
"Je krijgt het van me terug als ik het uit heb."
Ze knikte en liep naar haar kamer.