Een warme zomermiddag

Zulke types zie je wel eens meer. Ze zat in het treinstel waarin ik binnenstapte. Het was midden zomer. Al dagen lang was de temperatuur ruim boven de 30 graden. Het KNMI had voor morgen zelfs tropische temperaturen voorspeld. Het was alsof het weer de voorspelling nu al wilde uitvoeren. Ik was aan het eind van de trein ingestapt want in Utrecht gaat het treinstel 'terug rijden' en hoef ik dus in Amersfoort minder te lopen.

Ze keek me over haar bril aan. Het leek alsof ze wilde zeggen ‘Wat gebeurt er nu? Wat komt daar voor een stuk aan?!’
Ze had een boek opengeslagen op haar schoot liggen. Een schouderbandje van haar jurk zakte naar beneden. Verrast door die buitengewone aandacht ging ik niet ver van haar vandaan zitten.

De trein vertrok. Door de luidsprekers klonk de stem van de conducteur. ‘Dames en heren, jongens en meisjes, u bevindt zich in één van de modernste treinstellen van de Nederlandse spoorwegen.’
Haar aandacht was gevangen door het omroepbericht.
‘Dit treinstel is uitgerust met airconditioning. Deze blaast koele lucht. Als echter de raampjes open staan komt warme lucht van buiten naar binnen. Dan functioneert de airconditioning niet naar behoren en krijgen we het met zijn allen warmer dan het nu al buiten is.’
Bijna alle raampjes stonden open en niemand verroerde zich.

Weer schonk ze me een onweerstaanbaar glimlach. 'Dat is voor mij' dacht ik en voelde me nog warmer worden bij de gedachte dat zo'n knappe vrouw zich tot mij aangetrokken voelde. Voorzichtig glimlachte ik terug. Zou ze het zien?

De automatische schuifdeuren gingen open. Ik keek om. Een puisterige slungelige jongeman kwam de coupé binnen. Ik keek terug naar haar. Ze vergastte hem over haar bril heen op een zwoele blik. De jongenman plofte tegenoverhaar neer.
‘Warm weer hè?!’ keuvelde hij vriendelijk.
Het leek alsof ze hem wilde opeten.

Ik keek weg. Buiten zoefde het groene zomerlandschap voorbij. Ik verloor alle interesse in haar.