De inspectie

Het sportfondsenbad ligt aan het einde van mijn straat. Het is dit weekend voorgoed gesloten. Het wordt gesloopt om plaats te maken voor woningen. Ik kwam er vier keer per week. Twee keer zwom ik baantjes en twee keer per week ging ik er fitnessen. Een half jaar geleden kwam daar abrupt een einde aan. De lift was kapot. De SRO, die het zwembad exploiteert, wilde niet meer investeren in een dure reparatie. In plaats daarvan kwamen er trapliften. Voor mij waren die te onveilig. Einde oefening.
Ik moest een half jaar wachten op een nieuw zwembad want de faciliteiten in andere zwembaden in de omgeving waren onvoldoende.

Dit weekend is de Amerena geopend. Het is een gloednieuw zwembad, met olympische afmetingen en een sporthal en tal van andere voorzieningen. Gelukkig ligt het niet te ver weg. Het is een prachtig gebouw aan de buitenkant en spetterend mooi aan de binnenkant. Het is het sportparadepaardje van gemeente Amersfoort en ook showcase op het gebied van toegankelijkheid voor mindervaliden. Natuurlijk ging ik direct op onderzoek uit tijdens de open dagen dit weekend. Samen met Moniek.

Nadat ik met veel moeite met mijn rolstoel de veel te steile oprit was opgereden, zag ik tussen alle drukte van de open dag een bekend gezicht bij de receptie. Ze wees naar een jongeman in blauw T-shirt.
"Hij kan je alles vertellen."
We spraken hem aan. "kan je ons rondleiden?"
Hij glimlachte voluit, maar zijn ogen keken ver open gesperd naar mijn rolstoel.
"Eh, ja," aarzelde hij, "wat wil je zien?"
Ik herkende hem. Hij viel af en toe in als badmeester in het oude sportfondsenbad.
"Alles." Antwoordde ik. "Alle stappen die nodig zijn om te gaan zwemmen in het 50-meter bad."
Hij knikte en wees naar de toegangspoortjes.
"Daar zijn de kleedruimten voor minder validen."
De twee deuren achter de poortjes bleken op slot te zitten. Gelukkig was de sleutel snel gevonden. Moniek trok met enige moeite de deur open.
Ik keek omhoog en zag een grote dranger. Daarna keek ik naar beneden. Een stevige drempel.
Hij wees naar binnen, en liep weg. Moniek rende achter hem aan en kwam even later met hem terug.

"We zijn hier onbekend." Legde ik uit. "Je moet ons even de weg wijzen.
"Ja ja, jullie willen naar het 50 meter bad." stamelde hij. Zijn glimlach leek op zijn gezicht vastgeplakt zijn ogen spraken andere taal.
Moniek hield opnieuw de dranger-deur open. Met enige moeite kwam ik de drempel over. In De Hoogstraat had ik geleerd hoe dat moet.
Ik keek rond. De ruimte was ongeveer twee en een half bij twee en een halve meter. Het rook naar nieuw en ongebruikt. Witte tegels tot aan het plafond. Een wc met steunen aan beide zijden. Een witte plastic stoel. Een douchekop en waterknop in de wand. Alles pijnlijk schoon.
"Waar is een steunbeugel, om me op te trekken bij het aankleden?" Vroeg ik aan onze gids en, "Is er een bad-rolstoel?"
Zijn gezicht was een grimas met daarin een bevroren glimlach. Hij keek de kamer overbodig rond en haalde zijn schouders op.
"En waar berg ik mijn kleren op?"

Hij haalde opgelucht adem.
"Hier." Hij liep naar de andere deur van de kleedruimte. We kwamen in een lange, hel verlichte, wit betegelde gang. Links de overige kleedruimten en rechts een wand van wel zestig meter lang met lockers. Drie hoog. Er brandde een groen led-lampje op elke locker. Rood als hij in gebruik was.
Ik rolde met mijn rolstoel door de lange gang naar het 50-meter bad. Een gigantische ruimte, met een prachtig groot bad. Met brede paden er langs. Het water klotste lichtblauw. Het rook er lichtjes naar chloor. Het was er een drukte van jewelste met bezoekers in en buiten het water. Fanfare en drumband 'Bernard' kwam al musicerend binnen.

"Hier is het." Schreeuwde onze gids boven de kakofonie uit. Hij draaide zich om en maakte aanstalten om te vertrekken.
"Hoe kom ik in het water?" Schreeuwde ik terug.
Hij hield zijn pas in en keek rond. Uiteindelijk liep hij naar iemand toe. Samen kwamen ze terug.
"Zij weet het." Bracht hij uit.
De badjuffrouw vertelde dat ze een nieuwe mobiele badlift hadden. Even later werd de badlift mijn kant opgereden en uitgebreid gedemonstreerd.
Ik wist nu hoe het werkte en bedankte de badjuffrouw voor de uitleg. Mijn gids met de glimlach was verdwenen.

Dezelfde avond nog schreef ik een uitvoerige e-mail naar de SRO waarin ik uitlegde waarom het onmogelijk was om te komen zwemmen. Hoe lang zou dat gaan duren?

Maandagochtend na het zwembadbezoek ging mijn telefoon. "Met Mark Dekker, bedrijfsleider van de Amerena.
Ik heb uw e-mail gezien, en ik wilde u zeggen, dat er over enige tijd een tweede oprit komt die wel goed toegankelijk is voor rolstoelers. We hebben zelf ook al de dranger en de drempel gezien bij de invalide kleedkamers. Daar gaan we wat aan doen. En ik wil u uitnodigen om met iemand van de technische dienst samen te bepalen waar de beugel moet komen aan de wand van de kleedkamer, zodat u zich zelfstandig kunt aankleden".

Zal de SRO dan toch mogelijk gaan maken dat ik weer kan gaan zwemmen?

24 april 2018