Maria

Over Maria valt eigenlijk niet veel te melden. Ik weet ook niet veel over haar. Ze komt oorspronkelijk uit Brabant. Dat kan je aan haar accent horen. Ze zegt niets of heel weinig tegen de andere revalidanten. Zo eens in de zoveel dagen komt haar familie langs. Dan zitten ze in de koffiekamer. Een stuk of zes/zeven in alle leeftijdscategorieën, mannen en vrouwen. Zo te zien man, zoons en dochters. Misschien ook aangetrouwd. Dan praat ze honderd uit. Voor haar familie is Maria duidelijk het middelpunt. De omgeving, en anderen in de koffiekamer doen niet ter zake.
Ik zie haar verder alleen als ze in haar eentje over de gang schuifelt, van en naar haar kamer, want dan komt ze langs mijn kamer, en zie ik haar soms als mijn deur openstaat.
Ik schat de leeftijd van Maria op ongeveer 60 jaar. Ze is klein van stuk. Een dikke kont. Bril, Bolle wangetjes boven, wat op een tandeloze mond lijkt. Een blond Beatrix-kapsel, maar dan slordiger. Ze loopt moeilijk, maar wel min of meer normaal, met een wandelstok.

Elke maaltijd komt ze wat aan de late kant binnen in het restaurant. Dan loopt ze steevast naar een van de meer dan levensgrote ronde plantenbakken waar papyrus in groeit. En daar hangt ze haar wandelstok met het horizontale deel, aan de rand van de plantenbak op ongeveer op 1,50 meter hoogte. Vervolgens loopt ze naar een nog leeg plaatsje aan de grote tafel. Meestal zijn er nog maar enkele stoelen beschikbaar. Daarop plaatst ze, nog steeds zonder en woord te zeggen haar wit-beige tas op de stoel. Dan schuifelt ze door naar het buffet om haar eten op het blad te laden. Dat gaat langzaam. En regelmatig komt het voor dat iemand anders haar tas van de stoel pakt. Op de tafel zet, en de plaats die ze reserveerde in beslag neemt. Meestal zegt niemand van de reeds gezeten eters daar wat van. Allemaal nieuwsgierig om te kijken of en hoe hoe Maria daar op gaat reageren. Soms meldt een reeds gezeten eter aan een nieuwkomer dat de plaats reeds bezet is. Maar die trekt zich daar meestal niets van aan.
Na enige tijd komt Maria dan aanschuifelen, met in beide handen het etensblad met het eten van de dag. Als haar plaats reeds bezet is, dan wijkt ze zonder een woord te zeggen uit naar een van de kleine ronde tafels. Haar tas blijft dan eenzaam op de grote tafel staan. Als haar plaats nog vrij is, dan gaat ze zitten. Nog steeds zonder een woord te spreken vouwt ze dan devoot haar handen bijeen, en sluit ze haar ogen achter haar bril. Je ziet haar mond gebeden prevelen. Daarna begint ze rustig aan haar maaltijd te eten, zonder zich ook maar een ogenblik om haar buren te bekommeren. Dat gaat langzaam en grondig. Eindelijk is ze uitgegeten. Dan staat ze op, pakt haar tas en spreekt de magische woorden "En dat het u moge bekomen.", waarop de hele tafel luid antwoordt: "Dank je wel", of, “Eens gelijk". Vervolgens schuifelt ze naar de wandelstok die aan de plantenbak hangt te wachten. Draait zich om en verlaat, zonder nog een woord te spreken, het restaurant naar haar kamer. Dat is alles wat ik van Maria weet.

 

mei 2014.