Regels

"Moet ik dan beneden in het restaurant gaan ontbijten?" 
Drie dames stonden voor me bij de groene eetruimte op de tweede verdieping. Twee van hen droegen het witte uniform van de afdelingsassistenten.
 
Één van de drie aarzelde.
 
"Als iedereen hierboven gaat eten, dan is het te veel werk voor ons. We krijgen voortdurend vragen. De regel is dat je beneden in het restaurant gaat eten zodra je daartoe in staat bent." Lichtte ze toe.
 
Ik wist het. Mobiele revalidanten moeten naar beneden naar het restaurant. Revalidanten die te ziek zijn of aan bed gebonden, krijgen hun eten op de kamer. Drie maal per dag rinkelen de dames met hun roestvrij stalen karren met ontbijt, middageten en avondeten door de gangen langs de kamers. En 's-avonds nog een keer met koffie of een ander alcoholvrij drankje.
 
"Ja maar,…" Begon ik.
 
"Nee! Je moet naar beneden." Zei de tweede vrouw resoluut. Ik had haar nog niet eerder gezien. Ze had geen witte jas aan. 
 
Ze zijn streng, de dames. Gisteren middag werd de partner van een van de revalidanten, tussen de middag, onder etenstijd, zonder pardon weggestuurd.
"Tijdens het eten is bezoek in deze ruimte niet welkom." Werd hem te kennen gegeven.
"Na het eten mag je hier weer komen." had de dame in het uniform van de afdelingsassistenten tegen de bezoeker gezegd. En tegen de revalidant zei ze.
 
"Je mag alleen bezoek in de eetruimte ontvangen als er niet wordt gegeten. Dan is het ontvangstruimte."
 
Je ziet buiten de eettijden inderdaad kleine kinderen van bezoekers rond rennen in de eetruimte die dan ontvangstruimte is.  Aan de tafels wordt druk gepraat, Zeker in het weekend. Bezoekers mogen niet op de kamers komen. Behalve bij de revalidanten die ziek zijn of aan bed gebonden zijn.
 
De man die was weggestuurd droop af. Ik weet niet waar hij naar toe is gegaan. Niet naar de aangrenzende paarse ontspanningsruimte. Want die is helemáál verboden voor bezoek. Daar mag je ook niet eten. Daar mag niemand elkaar storen. Daar mogen alleen revalidanten ontspannen. Voor je uit kijken, een boek lezen of Whatsappen op je telefoon. Je ziet er nooit iemand. Behalve de dames die hun karren daar laden en rangschikken, naast het keukenblok waar ze nu met mij stonden te praten.
 
"Ja maar ik heb nog niet ontbeten en ik wel echt nog ontbijten" Probeerde ik opnieuw. 
 
In de eetkamer was de tafel nog gedekt met schone borden, bestek, en mokken. Een mand met verschillende soorten brood, nog in de plastic zakken. Kartonnen met melk, karnemelk en yougurt Een mand met zoet beleg, hartig beleg op borden, afgedekt met plastic folie en voorgesneden komijnenkaas en belegen kaas.
 
De dames keken elkaar aarzelend aan.
 
Bezoekers mogen als ze dat willen mee eten bij de warme maaltijd. Dat wil zeggen; beneden in het restaurant. Dat moet ze dan tijdig melden. Dan krijgen ze een bon en die kunnen ze afrekenen bij de kassa in het restaurant. In het weekend is het restaurant gesloten. Alle revalidanten - ook de mobiele - eten dan tussen de middag boven in de eetruimte. Dan mogen bezoekers de warme maaltijd wel mee eten met de revalidanten.
 
Ik maakte aanstalte om de eetruimte met mijn rolstoel binnen te rijden.
 
Maar het drietal bleef onverbiddelijk. 
"Na het eten mag je hier weer komen." sprak de derde de dame.
De drie vrouwen keken zwijgend op me neer.
 
"Ja maar, ik ben om 8:00 uur gaan zwemmen....."
 
De drie dames keken afwachtend naar wat ik verder nog te melden had.
 
"Ik ben om 8:00 uur gaan zwemmen. Om 9:00 uur kwam ik terug. Ik heb me op mijn kamer weer aangekleed en nu wil ik hier boven ontbijten!".
 
De vrouw die ik niet eerder had gezien knikte. "Eet maar hier." Zei ze eindelijk. "Want beneden is het ontbijt tussen 8:00 uur en 9:00 uur. Het restaurant is nu gesloten."
 
Ik knikte.
 
Ik mocht de eetruimte binnenrijden.
 
8 april 2018