De aanvaring

Hij reed ongeveer tien meter voor me uit in de richting van de liften. Hij drukte op het knopje en direct klonk de bekende lift-toon. Een seconde later schoof de liftdeur open en hij reed naar binnen. Zou ik het nog halen naar de geopende liftdeur?

Mijn kamer is op de tweede verdieping. Elke dag ga ik een paar keer naar beneden voor fysiotherapie en andere soorten revalidatie. Ook het restaurant is op de benedenverdieping.
Nu moest ik naar boven.

Ik maakte vaart. Mijn voorligger had niet op het deuren-sluiten-knopje gedrukt. De meeste gebruikers doen dat wel en dan sluit de liftdeur onmiddellijk. Als je geluk hebt en je wilt nog mee, dan kan je voorkomen dat de liftdeur dichtschuift door op tijd je hand of wat anders tussen de half gesloten deur te steken. Die houdt dan stil en schuift weer open. Dan kan je er nog in. Werkt perfect. Is niks op aan te merken.

De deur stond nog altijd open. Maar terwijl ik versnelde begon hij dicht te schuiven.

Ik kon zien dat mijn voorligger in de lift was omgekeerd. Hij keek mij langs de sluitende deuren indringend aan. Een kleine gestalte. Verwilderde grijze haren. Een brilletje op. Één beenstomp rustte horizontaal op een steun. Het andere been ontbrak helemaal.

Met een laatste ruk aan mijn hoepels, schoof ik mijn rolstoel precies in de nog half open deur. Met een schok schoof de deur weer helemaal open. Gehaald!

Nog voor ik tijd had om naar binnen te rijden, riep hij met luide stem:
"Dit wil ik niet."
"Hier kan ik niet tegen."
Een nog luider schreeuwde hij:
"Je brengt me in gevaar. Je brengt ons in gevaar."

Ik was met stomheid geslagen en staarde hem aan terwijl ik in de deuropening bleef staan.
"Meen je dat nou echt?" Vroeg ik verbaasd.
"Ja." Schreeuwde hij en bracht zijn armen omhoog.
"Maar die deuren zijn daar op gemaakt." Bracht ik uit.
Hij bleef wild met zijn armen zwaaien.
"Er is niets aan de hand. Die deuren zijn er op gemaakt." Herhaalde ik.

Verwilderd keek hij me aan. Zijn boosheid sloeg om in razernij.
"Ik wil niet met jou in één lift." Schreeuwde hij luid.

Op zo'n escalatie zat ik niet te wachten, dus zei ik na een korte pauze:
"Oké. Als je alleen naar boven wilt, dan vind ik dat prima hoor."

Ik reed een stuk achteruit om hem de hele lift te geven, zodat hij alleen naar boven kon. Maar tot mijn grote verbazing rolde hij met een kwaad gezicht achter mij aan de lift uit.

"Ook goed." Mompelde ik en liet hem passeren, waarna ik weer de lift binnenging.
Ik draaide mijn rolstoel en zag hem briesend wegrollen.

De deur sloot. De lift zette zich in beweging en even later was ik boven.


17 maart 2018