Verlangen

Met het voorjaar in mijn hoofd ben ik aan het opruimen geslagen in oude hangmappen en ordners. Daar kwam ik drie sprookjes tegen en een kort verhaal. Twintig jaar oud zijn ze. Omdat mijn nieuwe verhalen slechts langzaam vorderen stuur ik je de komende tijd deze oudjes. Ik begin met het bagatelle* over 'Verlangen'. 

Veel leesplezier, Hans

Verlangen

Ik woon vijf hoog in een flat aan de Prins Hendriklaan nummer 2057. Ik ben niet ontevreden hoor.

Elke dag trek ik 's-morgens om half acht de deur achter me dicht. Dan ren ik de trappen af, de ingang uit, de drukke lawaaierige stinkende straat op, naar de tramhalte, en haal nog net de tram die ik van boven, van de vijfde, in de verte de hoek om had zien komen. Mij hoor je niet klagen als er geen zitplaatsen zijn.

De hele dag sta ik in een volle winkel en pak één voor één de spullen in die een rij klanten bij mijn collega heeft afgerekend. Zwijgend hoor ik de klaagzangen van mijn colega aan. Over haar dikke voeten, haar diëten en haar mislukt huwelijk. Ze heeft mijn aandacht nodig denk ik maar.

Tussendoor mag ik pauzeren in de overvolle kantine, waar ik geduldig op mijn beurt wacht. Eerst voor het buffet, dan bij de kassa en dan voor een lege plek aan een tafeltje. Daar sluit ik mijn oren voor mijn collega's die aan een stuk door roddelen over hun chef en over de anderen die er niet bij zijn. Ik kan het goed verdragen hoor.

Dan werk ik me de middag door, tot sluitingstijd en ren met eelt op m'n oren naar de tram. Die zet me om zes uur voor mijn flat af. Ik worstel me gelaten weer de vijf trappen omhoog en stort, na gegeten te hebben, op een stoel voor de televisie neer. Mij hoor je niet klagen hoor!

Zo gaat het elke dag. Behalve op zondag. Zondag slaap ik uit en als de zon allang de broeierige stad tot het kookpunt heeft verwarmd wandel ik op mijn gemak in de vrije natuur. Over de open gele glooiende velden van de oogstmaand. Onder de verre luchten met zeilende wolken. Langs het vredige vee in de wei. Dan lig ik lui onder een boom op een graspriet te kauwen en denk: had ik maar en grote vrijstaande boerderij in Zuid Engeland met kilometers grond er omheen.

30 november 2000

 

*) Een bagatelle is een klein, licht muziekstuk, meestal voor piano. Het wordt ook wel gebruikt in de betekenis van niemendalletje, futiliteit, kleinigheid. Hier heb ik het gebruikt voor aanduiding van een heel kort verhaal.

 

Je kan je hier aanmelden voor de >> Nieuwsbrief nieuwe verhalen <<.

Dan kijg je de nieuwste verhalen die ik schrijf per email toegezonden.